Από τη γη της Θεσσαλίας, και ειδικότερα την πόλη της Λάρισας, ο Αλέξης Τσίπρας επέλεξε να τοποθετηθεί σχετικά με την έννοια της “ανασφάλειας”, ορίζοντάς την εύγλωττα ως “το να μην ξέρουμε τι θα μας ξημερώσει”. Μία φράση που, αν και φαινομενικά αθώα, ξυπνάει μνήμες και προκαλεί ισχυρούς συνειρμούς. Για πολλούς, το άκουσμα αυτών των λέξεων, ειδικά όταν προέρχεται από τον Αλέξη Τσίπρα, φέρνει στο μυαλό την ταραγμένη περίοδο του 2015. Η χρονιά εκείνη, σημαδεμένη από πρωτοφανείς οικονομικές και πολιτικές προκλήσεις, είδε τους Έλληνες πολίτες να βιώνουν στο πετσί τους την αγωνία της επόμενης ημέρας, να προσπαθούν να προβλέψουν τις εξελίξεις και να ζουν υπό το βάρος του αβέβαιου μέλλοντος. Η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, με τις τότε αποφάσεις της, διαμόρφωσε ένα σκηνικό έντονης αβεβαιότητας, επηρεάζοντας βαθιά την καθημερινότητα και την ψυχολογία του λαού. Είναι, λοιπόν, αξιοσημείωτο το γεγονός ότι ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, αντιμετωπίζοντας εκ νέου αυτό το ζήτημα, μοιάζει να επιλέγει μια διαφορετική προσέγγιση. Η επανάληψη τέτοιων αναφορών, σε μια εποχή που η μνήμη της κρίσης παραμένει νωπή, μπορεί να εκληφθεί ως μια προσπάθεια να “ανοίξει ο ασκός του Αιόλου” – όχι του παρελθόντος, αλλά μιας ενδεχομένως διαφορετικής ερμηνείας του. Η στρατηγική της αναστροφής, της δηλαδή της μετατροπής του “άσπρου σε μαύρο” και αντίστροφα, είναι μια τακτική που έχει παρατηρηθεί κατά καιρούς, ειδικά σε πολιτικούς λόγους και παρουσιάσεις βιβλίων, όπου η αφήγηση παίζει καθοριστικό ρόλο. Η παρουσία και οι δηλώσεις του κ. Τσίπρα στη Λάρισα, την ώρα που το πολιτικό σκηνικό παραμένει ρευστό, δημιουργούν ένα πλαίσιο για περαιτέρω συζητήσεις σχετικά με τη διαχείριση της δημόσιας μνήμης και την επικοινωνιακή πολιτική του κόμματος.
