Η Μαρία Καρυστιανού, μητέρα μιας εκ των θυμάτων του σιδηροδρομικού δυστυχήματος στα Τέμπη, μοιράστηκε σήμερα το πρωί μια συγκλονιστική ανάρτηση, η οποία αφορά την αείμνηστη κόρη της, Μάρθη. Περιγράφοντας τη στιγμή που η είδηση του τραγικού συμβάντος έφτασε στα αυτιά της, η κυρία Καρυστιανού έκανε λόγο για μια αίσθηση απόλυτης παγώματος, σαν ο χρόνος να σταμάτησε οριστικά. Αυτή η αίσθηση, που βιώνουν οι οικογένειες που χάνουν αγαπημένα τους πρόσωπα, έχει σημαδέψει ανεξίτηλα την πορεία της, μεταμορφώνοντάς την σε μια ατσάλινη μορφή που μάχεται για την αλήθεια. Η ίδια πλέον αισθάνεται ότι φέρει το βαρύ φορτίο να είναι η “φωνή” της κόρης της, μεταφέροντας στο δημόσιο διάλογο όσα η Μάρθη δεν πρόλαβε να ζήσει και να εκφράσει. Στην ανάρτησή της, η κυρία Καρυστιανού δεν δίστασε να αφήσει υπαινιγμούς για εμπόδια που αντιμετώπισε, επισημαίνοντας ότι υπήρξαν πτυχές της δικής της μαρτυρίας και απόψεις που δεν της επετράπη να εκφράσει δημόσια, ειδικά εντός του πλαισίου του Συλλόγου θυμάτων.
Αυτές οι δηλώσεις προκαλούν προβληματισμό σχετικά με τη δυναμική και τις εσωτερικές ισορροπίες ενός συλλογικού φορέα που λειτουργεί υπό τόσο δραματικές συνθήκες. Η έμφαση που δίνει στα όσα “δεν την άφησαν να πει” σήμερα το πρωί, υπογραμμίζει την ανάγκη για πλήρη και απρόσκοπτη έκφραση της αλήθειας, χωρίς λογοκρισία ή παρεμβάσεις, ειδικά όταν πρόκειται για τη δικαίωση των θυμάτων και την αποκάλυψη των υπευθύνων. Η στάση ζωής που έχει υιοθετήσει η Μαρία Καρυστιανού μετά την τραγωδία, αναδεικνύει την αίσθηση του χρέους απέναντι στην μνήμη της κόρης της. Η ίδια δεν αποδέχεται την ανισορροπία και την αδικία, και γι’ αυτό έχει αφιερώσει την ενέργειά της σε έναν διαρκή αγώνα για να αποδοθεί δικαιοσύνη, ώστε παρόμοια περιστατικά να μην επαναληφθούν ποτέ ξανά στην πατρίδα μας.
Ο ρόλος της ως “φωνή” της Μάρθης της δίνει δύναμη να συνεχίσει, να ξεπερνά τα εμπόδια και να δίνει την δική της, αδιάσειστη μαρτυρία για τα γεγονότα που άλλαξαν την πορεία της ζωής της και τόσων άλλων οικογενειών. Η αποφασιστικότητά της αποτελεί πηγή έμπνευσης και σκληρής υπενθύμισης για την κοινωνία. Η κυρία Καρυστιανού, επιμένοντας στην ανάγκη για την πλήρη και αδιαμεσολάβητη διερεύνηση της υπόθεσης, υπενθυμίζει σε όλους μας ότι η μνήμη των θυμάτων δεν μπορεί να συμβιβαστεί με σιωπές ή παραλείψεις. Η δική της φωνή, η φωνή της αλήθειας και του πόνου, απαιτεί να ακουστεί. Η περιγραφή της στιγμής που “ο χρόνος σταμάτησε” παραμένει μια από τις πιο ισχυρές μεταφορές για το σοκ και τον ανείπωτο πόνο που προκάλεσε η τραγωδία.
Η δέσμευσή της να είναι η “φωνή” της κόρης της, δεν είναι απλώς μια προσωπική υπόθεση, αλλά ένα χρέος προς την κοινωνία, ζητώντας εξηγήσεις και καθιστώντας υπεύθυνη όποιον οδήγησε σε αυτό το αδιανόητο “κακό”.
