Η πορεία του Άρη Λεμεσού στη φετινή σεζόν χαρακτηρίζεται από μια σειρά από ατυχή, θα λέγαμε, αποτελέσματα, που αφήνουν την ομάδα του Λιάσου Λουκά με ένα αίσθημα πικρής απογοήτευσης. Η πιο πρόσφατη αναμέτρηση απέναντι στην Πάφο, στη Λεμεσό, επαναβεβαίωσε αυτό το σενάριο. Η «ελαφρά ταξιαρχία» παρουσίασε, όπως συχνά συμβαίνει, το μαχητικό της πρόσωπο, επιδεικνύοντας αξιοσημείωτη οργάνωση και πειθαρχία στον αγωνιστικό χώρο. Κατάφερε να περιορίσει αποτελεσματικά τις επιθετικές αρετές ενός ποιοτικού αντιπάλου, δημιουργώντας τις προϋποθέσεις για ένα θετικό αποτέλεσμα. Ωστόσο, όπως και σε προηγούμενες περιπτώσεις, η ομάδα έφτασε στην πηγή του επιθυμητού σκορ, αλλά για λόγους που ακόμα διερευνώνται, δεν κατάφερε να πιει νερό. Αυτή η επαναλαμβανόμενη εικόνα θυμίζει μια περίεργη κατάρα, που φαίνεται να έχει στοιχειώσει την ομάδα. Μια κατάρα που εμποδίζει τον Άρη να μετατρέψει τις καλές του εμφανίσεις και την αφοσίωση των ποδοσφαιριστών του σε θετικά αγωνιστικά αποτελέσματα.
Η ομάδα δείχνει σημάδια ωρίμανσης και βελτίωσης, με τον προπονητή Λιάσο Λουκά να προσπαθεί να δώσει τη δική του ταυτότητα στο σύνολο. Η μαχητικότητα και η πεισματική αντίσταση απέναντι σε ισχυρότερους αντιπάλους είναι εμφανείς, αλλά η ουσία, δηλαδή η προσθήκη βαθμών στο πρωτάθλημα, παραμένει ένα δυσεπίλυτο πρόβλημα. Οι φίλαθλοι βλέπουν την προσπάθεια, αλλά αναρωτιούνται πότε θα έρθει η ώρα που αυτή η προσπάθεια θα μετουσιωθεί σε καρπούς. Η αναμέτρηση με την Πάφο ήταν άλλη μια απόδειξη. Ο Άρης έδειξε ότι μπορεί να σταθεί ισάξιος σε ομάδες με σημαντικά μεγαλύτερη εμπειρία και ποιότητα. Η αμυντική του λειτουργία ήταν συμπαγής, ενώ και στην επίθεση υπήρξαν στιγμές που απείλησε και δημιούργησε φάσεις. Όμως, η τελική προσπάθεια, η ψυχραιμία κάτω από την πίεση, ή ίσως μια δόση τύχης, απουσίασαν.
Αυτά τα στοιχεία, όταν λείπουν, μπορούν να αποβούν μοιραία σε ένα ανταγωνιστικό πρωτάθλημα, αφήνοντας μια αίσθηση πικρής γεύσης, σαν να βλέπεις κάτι καλό να χάνεται μέσα από τα δάχτυλα. Η «ελαφρά ταξιαρχία» μοιάζει να είναι παγιδευμένη σε αυτόν τον κύκλο, να ζει συνεχώς το σενάριο του «παρ’ ολίγον», παρά το πάθος και την αξιόμαχη παρουσία της. Η ανάλυση της αγωνιστικής συμπεριφοράς του Άρη αποκαλύπτει ένα σωματείο που δεν φοβάται να αντιμετωπίσει το δυσκολότερο πρόγραμμα, παίζοντας με ταυτότητα και πάθος. Ωστόσο, η ποδοσφαιρική τύχη, ή η ατυχία, όπως προτιμάτε, δείχνει να μην είναι με το μέρος της. Κάθε αγώνας που παρουσιάζεται η ευκαιρία για μια νίκη ή ένα θετικό αποτέλεσμα, μοιάζει να έρχεται αντιμέτωπη με απρόβλεπτες καταστάσεις, λάθη που κοστίζουν, ή απλώς την αδυναμία να ολοκληρώσει τις καλές στιγμές.
Η ομάδα του Λιάσου Λουκά έχει όλο τα φόντα να πετύχει, έχει δώσει δείγματα γραφής, αλλά η ψυχολογία του «φταίει η κατάρα» αρχίζει και στοιχειώνει, με τους φίλους του Άρη να ελπίζουν σε μια δυναμική υπέρβαση αυτής της δυσμενούς συγκυρίας.
