Οι γυναίκες που έχουν βγει από κακοποιητικές σχέσεις κουβαλούν μέσα τους ιστορίες που δεν φαίνονται πάντα με γυμνό μάτι. Είναι ιστορίες πόνου, φόβου, αλλά και βαθιάς δύναμης. Συχνά, μετά το τέλος μιας τέτοιας σχέσης, γεννιέται μια έντονη ανάγκη για απομόνωση. Όχι από αδυναμία, αλλά από αυτοπροστασία.
Της Θεοδοσίας Κυριάκου
Οι γυναίκες που έχουν βγει από κακοποιητικές σχέσεις κλείνονται στον εαυτό τους απο φόβο μήπως ξαναπληγωθούν. Κρατούν σε απόσταση ανθρώπους, φίλους, γνωστούς, ακόμη και ευκαιρίες που θα μπορούσαν να τους ανοίξουν έναν νέο δρόμο στη ζωή.
Το παρελθόν δεν μπορεί να σβηστεί όμως δεν χρειάζεται να ορίζει και το μέλλον μας. Είναι κομμάτι της διαδρομής της ζωής μας αλλά όχι ο προορισμός. Και όσο δύσκολο κι αν είναι, κάθε γυναίκα έχει τη δυνατότητα να χτίσει ένα νέο μέλλον, πιο υγιές, πιο ασφαλές, πιο δικό της.
Η απομόνωση, όσο κι αν συχνά φοβίζει, δεν είναι πάντα εχθρός. Αντιθέτως, σε πολλές περιπτώσεις είναι αναγκαία. Είναι ο χώρος και ο χρόνος που χρειάζεται μια ψυχή για να επουλώσει τις πληγές της, να ξαναβρεί την ταυτότητά της, να σταθεί ξανά στα πόδια της. Μέσα από αυτή τη διαδικασία, μια γυναίκα μπορεί να αναγεννηθεί μέσα από τις στάχτες της όπως ο Φοίνικας.
Η πορεία αυτή δεν είναι εύκολη. Το βάθος των τραυμάτων εξαρτάται από τις εμπειρίες που έζησε μέσα στη σχέση ή στον γάμο. Και όταν υπάρχουν παιδιά, η ευθύνη γίνεται ακόμη μεγαλύτερη. Γιατί τα παιδιά δεν είναι απλοί παρατηρητές αλλά κομμάτι αυτής της εμπειρίας, τα οποία χρειάζονται και εκείνα φροντίδα, στήριξη και καθοδήγηση για να επουλωθούν οι πληγές τους.
Η βοήθεια ενός ειδικού τέτοιες περιπτώσεις δεν είναι πολυτέλεια, αλλά επιτακτική ανάγκη. Είναι πολύ δύσκολο και συχνά αδύνατο να διαχειριστεί κανείς μόνος του τόσο βαθιά τραύματα. Η ψυχολογική υποστήριξη, τόσο για τη μητέρα όσο και για τα παιδιά, συμβάλει καθοριστικά στο να αποκατασταθούν οι ισορροπίες και να δημιουργηθεί μια νέα, πιο υγιής οικογενειακή πραγματικότητα.
Και όταν, σιγά σιγά, οι ισορροπίες αρχίζουν να επανέρχονται, όταν οι πληγές αρχίζουν να κλείνουν τότε έρχεται η στιγμή για ένα νέο βήμα: να ανοίξει ξανά η καρδιά. Όχι βιαστικά αλλά ούτε και από ανάγκη. Και σίγουρα όταν η ίδια η γυναίκα νιώσει έτοιμη.
Γιατί αξίζει να δώσει μια νέα ευκαιρία στον εαυτό της. Μια ευκαιρία να αγαπήσει και να αγαπηθεί ξανά. Να δημιουργήσει μια ζωή που δεν θα βασίζεται στον φόβο, αλλά στην επιλογή και την ελευθερία.
Κάποια στιγμή, τα παιδιά θα μεγαλώσουν. Θα ανοίξουν τα φτερά τους και θα ακολουθήσουν τον δικό τους δρόμο. Και τότε, πολλές μητέρες έρχονται αντιμέτωπες με το αίσθημα της «άδειας φωλιάς». Γι’ αυτό είναι σημαντικό, παράλληλα με τη φροντίδα των παιδιών, να καλλιεργείται και η προσωπική ζωή, τα όνειρα, οι επιθυμίες.
Η έξοδος από μια κακοποιητική σχέση δεν είναι το τέλος. Είναι η αρχή. Μια αρχή δύσκολη, αλλά γεμάτη δυνατότητες. Και κάθε γυναίκα αξίζει να φτάσει στο σημείο εκείνο όπου δεν θα επιβιώνει απλώς αλλά θα ζει πραγματικά.
Ακολουθήστε την Θεοδοσία Κυριάκου
Facebook page εδώ
Instagram εδώ
