Με ένα μήνυμα που άγγιξε όσους το διάβασαν, ο Νικήτας Κακλαμάνης αποχαιρέτησε την σπουδαία Μάρω Κοντού, είδωλο του ελληνικού κινηματογράφου και θεάτρου, η οποία έφυγε από τη ζωή αφήνοντας πίσω της ένα τεράστιο καλλιτεχνικό κληροδότημα. Η απώλεια της ηθοποιού έχει βυθίσει σε θλίψη τον καλλιτεχνικό κόσμο, αλλά και το ευρύ κοινό που την λάτρεψε για το ταλέντο, την ομορφιά και την αμεσότητά της. Ο πρώην Πρόεδρος της Βουλής, γνωστός για την εκτίμησή του προς την τέχνη και τους ανθρώπους της, θέλησε να αποδώσει φόρο τιμής με έναν ιδιαίτερα συμβολικό τρόπο, που μαρτυρά την εγγύτητα και τη σχέση που μπορεί να είχε με την αγαπημένη πρωταγωνίστρια. Στην ανάρτησή του, ο κ. Κακλαμάνης επέλεξε να μην αναφερθεί εκτενώς στην πορεία της καριέρας της, ούτε να απαριθμήσει τα επιτεύγματά της, δεδομένου ότι η προσφορά της είναι πλέον γνωστή σε όλους.
Αντίθετα, εστίασε σε μια διακριτική, αλλά βαθιά προσωπική στιγμή, αναφέροντας: «Η τελευταία σου επιθυμία… Στο αγαπημένο σου στέκι,». Η φράση αυτή, σύντομη και περιεκτική, αφήνει να εννοηθεί μια εσωτερική κατάσταση, μια επιθυμία που εκπληρώθηκε ή επρόκειτο να εκπληρωθεί, δίνοντας μια διαφορετική διάσταση στον αποχαιρετισμό. Η αναφορά σε ένα «αγαπημένο στέκι» υποδηλώνει τόπο οικειότητας, μια συνήθεια, μια γωνιά της πόλης ή της ζωής που η Μάρω Κοντού αγαπούσε ιδιαίτερα, ενισχύοντας την εικόνα μιας ανθρώπινης παρουσίας πίσω από το καλλιτεχνικό αστέρι. Η Μάρω Κοντού, με την αξεπέραστη παρουσία της στον κινηματογράφο και το θέατρο, έχει χαράξει ανεξίτηλο το αποτύπωμά της στην συλλογική μνήμη. Από τις πρώτες της εμφανίσεις μέχρι και τις πιο ώριμες ερμηνείες της, καθήλωσε το κοινό με την εκφραστικότητά της, την αυθεντικότητά της και την ικανότητά της να ενσαρκώνει με πειστικότητα ένα ευρύ φάσμα ρόλων.
Ήταν μια ηθοποιός που κατάφερε να συνδέσει το παλιό Χόλιγουντ του ελληνικού κινηματογράφου με τις σύγχρονες προκλήσεις της τέχνης, διατηρώντας πάντα την λάμψη και την αφοσίωσή της στο επάγγελμά της. Οι ταινίες της παραμένουν διαχρονικές, ενώ το θεατρικό της έργο άφησε εποχή, αναδεικνύοντας την δεινότητά της και στην σκηνική παρουσία. Η απώλειά της αφήνει ένα κενό που δύσκολα θα καλυφθεί. Ο Νικήτας Κακλαμάνης, μέσα από αυτή τη λιτή, αλλά ουσιαστική δήλωση, αναδεικνύει την αξία της μνήμης και τον τρόπο με τον οποίο οι σημαντικές προσωπικότητες αφήνουν πίσω τους όχι μόνο τα έργα τους, αλλά και τις ανθρώπινες στιγμές που τις καθόρισαν. Ο αποχαιρετισμός αυτός δεν είναι απλώς μια τυπική αναφορά, αλλά μια δήλωση σεβασμού και εκτίμησης προς την καλλιτέχνιδα που υπηρέτησε με πάθος το ελληνικό κοινό.
Η αναφορά στην «τελευταία επιθυμία» και στο «αγαπημένο στέκι» προσδίδει μια αίσθηση οικειότητας και σεβασμού στην ιδιωτικότητα της στιγμής, ενώ ταυτόχρονα τιμά την μνήμη της με ένα τρόπο ουσιαστικό και συγκινητικό. Είναι μια υπενθύμιση ότι πίσω από κάθε δημόσιο πρόσωπο, υπάρχει ένας άνθρωπος με τις δικές του αναζητήσεις και επιθυμίες, που αξίζει να τιμάται και στην τελευταία του διαδρομή.
