Υπάρχουν στιγμές στη ζωή μας που έρχονται αλλαγές και δυσκολίες που δεν έχουμε επιλέξει. Κάτι αλλάζει, ένας δρόμος κλείνει, μια κατάσταση ανατρέπεται και ξαφνικά καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε μια πραγματικότητα διαφορετική από αυτή που είχαμε φανταστεί.
Και τότε, πολλές φορές, χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε, αρχίζουμε να αντιστεκόμαστε.
Της Θεοδοσίας Κυριάκου
Θέλουμε τα πράγματα να παραμείνουν όπως ήταν. Δυσκολευόμαστε να αποδεχθούμε το καινούργιο και ξοδεύουμε πολλή από την ενέργειά μας προσπαθώντας να αλλάξουμε αυτό που ήδη έχει συμβεί. Κι έτσι, αντί να αντιμετωπίζουμε μόνο τη δυσκολία, κουραζόμαστε και από την εσωτερική μας αντίσταση.
Η αποδοχή, όμως, δεν σημαίνει παραίτηση. Δεν σημαίνει ότι συμφωνούμε με ό,τι συνέβη ή ότι σταματάμε να προσπαθούμε. Σημαίνει ότι αναγνωρίζουμε πως αυτό είναι το σημείο στο οποίο βρισκόμαστε τώρα και επιτρέπουμε στον εαυτό μας να το αντιμετωπίσει χωρίς να παλεύει συνεχώς εσωτερικά μαζί του.
Όταν αφήνουμε χώρο σε αυτό που έχει έρθει στη ζωή μας, αφήνουμεκάτι αρχίζει να απελευθερώνεται μέσα μας. Ανοίγουμε την καρδιά μας, αφήνουμε την ενέργειά μας να κινηθεί ξανά και επιτρέπουμε στη ζωή να μας δείξει τον επόμενο δρόμο.
Δεν χρειάζεται να αγαπήσουμε αμέσως μια αλλαγή ούτε να καταλάβουμε από την πρώτη στιγμή γιατί συνέβη. Χρειάζεται μόνο να της επιτρέψουμε να υπάρχει και να δώσουμε χρόνο στον εαυτό μας να προσαρμοστεί.
Γιατί όταν σταματάμε να αντιστεκόμαστε σε αυτό που δεν μπορούμε να αλλάξουμε, δημιουργείται μέσα μας χώρος για ηρεμία, αποδοχή και ένα νέο ξεκίνημα.
Ίσως δεν μπορούμε πάντα να επιλέξουμε τι θα φέρει η ζωή στον δρόμο μας. Μπορούμε όμως να επιλέξουμε πώς θα σταθούμε απέναντί του.
Και κάποιες φορές, η μεγαλύτερη ανακούφιση έρχεται όταν σταματάμε να παλεύουμε με τη ζωή και επιτρέπουμε στον εαυτό μας να πορευτεί μαζί της.
Ακολουθήστε την Θεοδοσία Κυριάκου
Facebook page https://www.facebook.com/theodosia.kyriakou.page
