Η 25η Φεβρουαρίου του 1973, μια περίοδο όπου η Ελλάδα βρισκόταν υπό το ζυγό της δικτατορίας, σηματοδοτείται από ένα σκοτεινό περιστατικό που διατάραξε την εκκοσμικευμένη ατμόσφαιρα των Απόκρεω. Ήταν λίγο πριν ξημερώσει, όταν το λαϊκό κέντρο «Νεράιδα της Αθήνας», στην καρδιά της Κυψέλης, στην οδό Αγίου Μελετίου 45, έγινε το σκηνικό ενός απροσδόκητου και βίαιου ξεσπάσματος. Ένας «άγραφος νόμος», που είχε εδραιωθεί στις συνειδήσεις των θαμώνων των λαϊκών κέντρων, αποδείχθηκε η σπίθα που μετέτρεψε μια βραδιά διασκέδασης σε αιματοχυσία, αφήνοντας τη χώρα συγκλονισμένη από την απώλεια και την αγριότητα. Ο «άγραφος νόμος» της πίστας, όπως συχνά αποκαλούνταν, δεν συνίστατο απλώς στην επιλογή ενός τραγουδιού από το ρεπερτόριο της ορχήστρας. Ήταν μια άρρητη συμφωνία, μια σιωπηρή γλώσσα που καθόριζε τις ισορροπίες, τους σεβασμούς και τις ιεραρχίες εντός του συγκεκριμένου περιβάλλοντος.
Η «παραγγελιά» ενός τραγουδιού, σε αυτήν την ιδιαίτερη κουλτούρα, μπορούσε να εκληφθεί ως ένδειξη δύναμης, επιβολής ή ακόμη και προσβολής, ανάλογα με τον αποδέκτη και την συγκυρία. Η βραδιά εκείνη, παρά τις Απόκριες, δεν θα ήταν μια βραδιά χαράς και κεφιού, αλλά μια στιγμή όπου οι κανόνες της πίστας θα έδειχναν το πιο ακραίο και τραγικό τους πρόσωπο, επαληθεύοντας την παροιμία «από την χαρά στην λύπη». Στην «Νεράιδα της Αθήνας», εκείνο το ξημέρωμα, η ένταση κλιμακώθηκε με μια «παραγγελιά» που έμελλε να έχει τραγικές συνέπειες. Ο Νίκος Κοεμτζής, μέσα σε μερικά δευτερόλεπτα, με μια κίνηση που προφανώς υποκινούνταν από την ένταση της στιγμής και την κατανόηση αυτών των άγραφων κανόνων, έσυρε μαχαίρι. Το αποτέλεσμα ήταν φρικιαστικό: τρεις άνθρωποι έπεσαν νεκροί, αφήνοντας πίσω τους άδεια κενά, ενώ άλλοι επτά τραυματίστηκαν, καθένας κουβαλώντας τα δικά του τραύματα, σωματικά και ψυχικά.
Η νύχτα αυτή, που ξεκίνησε με ελπίδα και κεφί, κατέληξε σε μια σκηνή χάους και θανάτου, αποτυπώνοντας την σκληρότητα που μπορούσε να κρύβει η αθηναϊκή νύχτα. Η υπόθεση αυτή δεν ήταν απλώς ένα μεμονωμένο περιστατικό βίας, αλλά μια αντανάκλαση της κοινωνικής πραγματικότητας της εποχής. Η δικτατορία, εν μέσω της καταπίεσης και του ελέγχου, δεν κατάφερε να εξαλείψει τη βαθιά ριζωμένη βία και τους άγραφους νόμους που κυριαρχούσαν σε αναγνωρισμένους χώρους διασκέδασης. Το «μακελειό» στην «Νεράιδα της Αθήνας» λειτούργησε ως μία σκληρή υπενθύμιση ότι, παρά τις επίσημες προσπάθειες επιβολής τάξης, οι άτυποι κανόνες και οι αντιδράσεις που αυτοί προκαλούσαν μπορούσαν να οδηγήσουν σε απρόβλεπτες και καταστροφικές εκβάσεις, αφήνοντας ανεξίτηλο το σημάδι τους στην ιστορία της Λαϊκής διασκέδασης.
