Μήνας μπαίνει, μήνας βγαίνει, και το κύμα της ακρίβειας συνεχίζει ακάθεκτο την πορεία του, απειλώντας τα νοικοκυριά και αφήνοντας πίσω του απώλειες σε αγοραστική δύναμη. Οι τιμές σε μια πληθώρα προϊόντων, από τα βασικά τρόφιμα μέχρι τα είδη πρώτης ανάγκης, έχουν εκτοξευθεί σε δυσθεώρητα ύψη, καθιστώντας δύσκολη ακόμη και την κάλυψη των στοιχειωδών αναγκών. Εν μέσω αυτής της οικονομικής δυσπραγίας, όπου η αγοραστική δύναμη μειώνεται δραματικά και ο προϋπολογισμός δέχεται ισχυρά πλήγματα, αναδεικνύεται μια παράδοξη σταθερότητα. Κάτι που, παρά τις αλλαγές στις τιμές, παραμένει ακλόνητο, αλώβητο από την ανελέητη άνοδο του πληθωρισμού. Αυτή η σταθερά, που δεν επηρεάζεται από τις διακυμάνσεις της αγοράς, φαντάζει σχεδόν ως ανάμνηση από άλλες, πιο αισιόδοξες εποχές, όταν οι αγορές δεν αποτελούσαν καθημερινό Γολγοθά για τους περισσότερους πολίτες.
Σε αυτό το πλαίσιο, η σκέψη για την προετοιμασία ενός πλούσιου γεύματος, όπως για παράδειγμα πατροπαράδοτα κεφτεδάκια, μετατρέπεται σε μια φαντασίωση. Η ιδέα και μόνο της χρήσης κιμά για τέτοιου είδους «μεγαλεία» επισκιάζεται αμέσως από τη σκληρή πραγματικότητα του κόστους. Η τιμή του κιμά, ενός βασικού συστατικού σε πολλές ελληνικές συνταγές, έχει πλέον φτάσει σε επίπεδα που προβληματίζουν έντονα. Δεν είναι λίγοι οι πολίτες που αναρωτιούνται πώς είναι εφικτό για έναν μέσο καταναλωτή να προμηθευτεί επαρκή ποσότητα κιμά, όταν το κόστος του αναφέρεται πλέον ως πολυτέλεια. Η αναζήτηση για οικονομικότερες λύσεις γίνεται καθημερινή μάχη, με πολλούς να αναγκάζονται να περιορίσουν δραστικά την κατανάλωσή του ή να το αντικαταστήσουν με φθηνότερες, συχνά λιγότερο θρεπτικές, επιλογές. Αυτή η εξέλιξη υπογραμμίζει την ευρύτητα της υφιστάμενης κρίσης.
Η συζήτηση φτάνει αμέσως στο «ποιος» μπορεί να αντέξει το κόστος. Η αναφορά σε «διαπλεκόμενους του ΟΠΕΚΕΠΕ» και «εισοδηματίες του ΟΠΕΚΑ» δεν είναι τυχαία, αλλά υποδηλώνει μια πικρή διαπίστωση: ότι η οικονομική πραγματικότητα δεν είναι ίδια για όλους. Ενώ ο απλός άνθρωπος αδυνατεί να ανταπεξέλθει στις συνεχείς αυξήσεις, φαίνεται πως υπάρχουν κύκλοι που, είτε μέσα από οργανωμένα συστήματα είτε μέσω άλλων μηχανισμών, διατηρούν ή και βελτιώνουν την οικονομική τους θέση. Αυτή η διχοτόμηση, όπου η πλειοψηφία υποφέρει και μια μειοψηφία μοιάζει να ευνοείται, δημιουργεί πρόσθετη αίσθηση αδικίας και απογοήτευσης. Ο προβληματισμός στρέφεται προς τις δομές που επιτρέπουν αυτήν την κατάσταση, θέτοντας ερωτήματα για τη δίκαιη κατανομή του πλούτου και την αποτελεσματικότητα των κρατικών μηχανισμών. Αντίθετα, ο ταπεινός μαϊδανός, το αρωματικό χορτάρι που βρίσκει κανείς σχεδόν σε κάθε μανάβικο, παραμένει μια από τις λιγοστές σταθερές.
Η τιμή του, αν όχι αμετάβλητη, παρουσιάζει μια δραματικά μικρότερη αύξηση σε σύγκριση με άλλα αγαθά. Για τον Έλληνα καταναλωτή, ο μαϊδανός δεν είναι απλώς ένα συστατικό για σαλάτες ή μαγειρευτά· είναι ένα σύμβολο. Ένα σύμβολο της δυνατότητας να προσθέσεις γεύση και φρεσκάδα στο πιάτο σου χωρίς να «ξεπουλήσεις» το πορτοφόλι σου. Σε μια εποχή που η λιτότητα έχει γίνει ο κανόνας, η ευκολία με την οποία μπορεί κανείς να προμηθευτεί μαϊδανό, σχεδόν σε αμετάβλητη τιμή, λειτουργεί ως μια μικρή παρηγοριά. Ένα αναγκαίο «αξεσουάρ» της καθημερινότητας που, παραδόξως, αντιστέκεται στην μανία της ακρίβειας, προσφέροντας μια αχτίδα αισιοδοξίας σε μια κατά τα άλλα ζοφερή οικονομική πραγματικότητα. Η παραπάνω εικόνα, όσο και αν ακούγεται ειρωνική, αντανακλά την πραγματικότητα της ελληνικής αγοράς, όπου οι προτεραιότητες των καταναλωτών έχουν αλλάξει δραματικά.
Ο προβληματισμός για τη διαθεσιμότητα και το κόστος του κιμά, σε αντίθεση με τη σταθερότητα του μαϊδανού, φέρνει στην επιφάνεια τις κοινωνικές και οικονομικές ανισότητες που εντείνονται. Η ανάγκη για αλλαγές στη διαχείριση της οικονομίας, ώστε να προστατευθεί ο μέσος πολίτης από τέτοιες ακραίες διακυμάνσεις, γίνεται όλο και πιο επιτακτική. Η ελπίδα είναι ότι, πέρα από τις αστείες αντιθέσεις, θα υπάρξει ουσιαστική κινητοποίηση για την αντιμετώπιση των βαθύτερων αιτιών της ακρίβειας, φέρνοντας μια άνεση και σταθερότητα σε όλους τους τομείς της ζωής, και όχι μόνο σε αυτόν του αρωματικού χορταριού. Μέχρι τότε, ο μαϊδανός μας θυμίζει ότι, έστω και σε μικρά πράγματα, η σταθερότητα μπορεί να υπάρχει.
