Η επιλογή της Σαραφείδου για αυτόν τον απαιτητικό ρόλο δεν είναι τυχαία. Η ηθοποιός έχει αποδείξει και στο παρελθόν την ικανότητά της να προσεγγίζει σύνθετους χαρακτήρες με ευαισθησία και διεισδυτικότητα. Στην περίπτωση του μονολόγου, καλείται να φέρει μόνη της το βάρος της παράστασης, να μεταμορφωθεί από χαρακτήρα σε χαρακτήρα, εκφράζοντας ένα ευρύ φάσμα συναισθημάτων και καταστάσεων. Ο τρόπος που χειρίζεται τις αλλαγές, η εκφραστική της ένταση και η αμεσότητά της δημιουργούν μια αίσθηση οικειότητας, κάνοντας τον θεατή να νιώθει ότι μοιράζεται τις ίδιες «αγωνίες» και τις ίδιες «αναζητήσεις» με τις ηρωίδες, σαν να παρακολουθεί την προσωπική του ιστορία να ξετυλίγεται μπροστά του. Η παράσταση λειτουργεί ως ένας καθρέφτης, αντανακλώντας την ιδέα ότι όλοι, ανεξάρτητα από τις συνθήκες, «ταλανιζόμαστε από την ίδια αγωνία».
