Υπάρχει ένα είδος αγάπης που δεν γεννιέται από την ανάγκη, αλλά από τη συνειδητότητα. Δεν προέρχεται από ανθρώπους που ψάχνουν να γεμίσουν κενά, αλλά από ανθρώπους που έχουν ήδη ταξιδέψει βαθιά μέσα στον εαυτό τους.
Της Θεοδοσίας Κυριάκου
Είναι η αγάπη των ανθρώπων που έχουν περάσει πολλά στη ζωή τους. Των ανθρώπων που έχουν κοιτάξει κατάματα τις πληγές τους, έχουν αναμετρηθεί με τις σκιές τους και έχουν μάθει ποιοι πραγματικά είναι.
Ξέρουν τι κουβαλούν αλλά και τι μπορούν να προσφέρουν. Κυρίως όμως έχουν μάθει να στέκονται απέναντι στον εαυτό τους με ειλικρίνεια.
Η ωριμότητα τους δεν έχει έρθει απαραίτητα λόγω ηλικίας αλλά σίγουρα είναι πιο ώριμοι σε συνείδηση. Έχουν δουλέψει με τον εαυτό τους, έχουν επουλώσει πληγές, έχουν μεγαλώσει σαν άνθρωποι και έχουν μάθει να αγαπούν χωρίς να ζητούν από τον άλλον να τους θεραπεύσει.
Και κάπου μέσα σε αυτή τη διαδρομή εξακολουθούν να αναζητούν έναν άνθρωπο. Όχι για να τους ολοκληρώσει αλλά για να περπατήσουν μαζί τη ζωή. Και όταν συναντήσουν κάποιον που νιώθουν ότι θα μπορούσε να γίνει ο σύντροφος της ζωής τους, δεν βιάζονται. Δεν πιέζουν και δεν προσπαθούν να κατακτήσουν επιθετικά τον άλλο. Αντίθετα, τον προσεγγίζουν με έναν τρόπο μαλακό και ήπιο, δίνοντας χώρο και χρόνο.
Δεν πνίγουν τη σχέση με ένταση ή απαιτήσεις. Δεν δημιουργούν ένα πλαίσιο μέσα στο οποίο ο άλλος πρέπει να αλλάξει για να χωρέσει. Αντίθετα, δείχνουν τo ενδιαφέρον τους με συνέπεια. Δείχνουν πως νοιάζονται και τι θα μπορούσαν να προσφέρουν. Όχι με μεγάλα λόγια, αλλά με στάση ζωής.
Σαν να λένε σιωπηλά: «Είμαι εδώ, σε νιώθω, σε καταλαβαίνω και θα ήθελα να το προσπαθήσουμε μαζί.»
Η ώριμη αγάπη δεν προσπαθεί να αλλάξει τον άλλο και δεν αναμένει από αυτόν να μεταμορφωθεί για να ταιριάξει. Αντίθετα, σέβεται το μονοπάτι του. Είναι σαν δύο τρένα που κινούνται σε παράλληλη πορεία. Δύο ζωές που προχωρούν δίπλα δίπλα, χωρίς να συγκρούονται και χωρίς να χάνουν την κατεύθυνσή τους.
Η ελευθερία του άλλου παραμένει ακέραιη. Γιατί η ώριμη αγάπη δεν φοβάται την ελευθερία αλλά την αγκαλιάζει. Δίνει χώρο στον άλλον να συνεχίσει να μεγαλώνει, να εξελίσσεται και να γίνεται όλο και περισσότερο ο εαυτός του. Αγκαλιάζει ακόμη και τις αδυναμίες του. Δεν τις φοβάται και δεν προσπαθεί να τις εξαφανίσει αλλά στέκεται δίπλα τους με κατανόηση.
Κάποιοι ίσως πιστεύουν πως μια τέτοια αγάπη είναι ήρεμη σε σημείο που γίνεται βαρετή. Όμως η ώριμη συναισθηματική αγάπη δεν είναι καθόλου βαρετή απλώς ξεκινά διαφορετικά. Ξεκινά με πιο σταθερά βήματα και με περισσότερη επίγνωση. Με μεγαλύτερο σεβασμό προς τα συναισθήματα που μπορεί να γεννηθούν.
Οι άνθρωποι που έχουν δουλέψει με τον εαυτό τους δεν αφήνονται βιαστικά σε επιθυμίες που εμφανίζονται ξαφνικά χωρίς να έχουν μια ώριμη βάση. Δεν χτίζουν σχέσεις πάνω σε παρορμήσεις που γεννιούνται από το πουθενά.
Πρώτα γνωρίζουν τον άλλον, ανιχνεύουν το πεδίο της σχέσης, παρατηρούν, νιώθουν, αφουγκράζονται. Δίνουν χρόνο στη σύνδεση να φανερωθεί. Και όταν οι δύο αυτοί κόσμοι πραγματικά συναντηθούν, όταν υπάρξει η συνειδητή επιλογή του «θέλω να είμαι μαζί σου», τότε κάτι όμορφο συμβαίνει. Τότε οι άνθρωποι αυτοί ελευθερώνονται. Γιατί η εμπιστοσύνη έχει ήδη χτιστεί και έχει δημιουργηθεί το αίσθημα της ασφάλειας. Και μέσα σε αυτή τη βάση οι άνθρωποι μπορούν να ζήσουν στιγμές γεμάτες χαρά, ένταση, παιχνίδι, αυθορμητισμό και βαθιά σύνδεση.
Η ώριμη αγάπη δεν στερεί τη συγκίνηση. Απλώς την αφήνει να γεννηθεί πάνω σε σταθερό έδαφος. Και τότε οι στιγμές που δημιουργούνται δεν είναι απλώς όμορφες αλλά αληθινές, βαθιές και μπορούν να κρατήσουν στον χρόνο.
Γιατί τελικά η πιο ουσιαστική μορφή αγάπης δεν είναι εκείνη που ξεκινά με θόρυβο.
Είναι εκείνη που ξεκινά με συνείδηση και ανθίζει με ελευθερία.
Ακολουθήστε την Θεοδοσία Κυριάκου
Facebook page εδώ
Instagram εδώ
