Μετά από ημέρες έντονων αναφορών και συγκλονιστικών εξομολογήσεων που αφορούν τον Μπάμπη Λαζαρίδη, η πρώην σύντροφος και μητέρα του πρώτου του παιδιού, αποφάσισε να διακόψει τη σιωπή της. Η τοποθέτησή της, που μεταδόθηκε μέσα από την εκπομπή “Το Πρωινό” του ΑΝΤ1, έρχεται να προσθέσει ένα νέο, σημαντικό κεφάλαιο στην υπόθεση, καθώς εκφράζει την άποψη ότι η πραγματική φύση του Μπάμπη Λαζαρίδη ήταν ευρέως γνωστή. Η ίδια υπογραμμίζει με νόημα πως “όλοι ξέραμε ποιος ήταν”, αφήνοντας να εννοηθεί ότι οι τρέχουσες αποκαλύψεις, αν και συγκλονιστικές, δεν προσφέρουν κάτι καινούργιο σε όσους είχαν προσωπική επαφή με τον ίδιο ή γνώριζαν το περιβάλλον του. Η παρατήρησή της αυτή προκαλεί προβληματισμό σχετικά με την καθυστέρηση των αποκαλύψεων και την ανάδειξη πτυχών της προσωπικότητας που, όπως υπονοείται, ήταν εμφανείς από νωρίτερα.
Η παρέμβαση της πρώην συντρόφου κλιμακώνει την αγωνία και το ενδιαφέρον του κοινού, καθώς προσφέρει μια διαφορετική οπτική γωνία σε μια ήδη φορτισμένη ατμόσφαιρα. Η κριτική της για τη δημοσιοποίηση περιστατικών που αφορούν σχεδόν δύο δεκαετίες μετά, υποδηλώνει μια βαθύτερη απογοήτευση για τον τρόπο που διεξάγεται η δημόσια συζήτηση. Εξετάζει την ουσία των γεγονότων και θέτει ηθικά διλήμματα, αμφισβητώντας την ορθότητα της προσέγγισης των τελευταίων ημερών. Επισημαίνει ότι, ενώ η δικαιοσύνη οφείλει να διερευνήσει τα πάντα με βάση τα πραγματικά αποδεικτικά στοιχεία, η δημόσια συζήτηση φαίνεται να κινείται συχνά σε διαφορετικό επίπεδο, επικεντρώνοντας σε λεπτομέρειες που, κατά την άποψή της, δεν αναδεικνύουν πλήρως την πολυπλοκότητα των υποθέσεων. Η ίδια εκφράζει ανησυχία για την ενδεχόμενη παρερμηνεία της αλήθειας. Η στάση της είναι σαφής: η έκταση που λαμβάνει η υπόθεση στα ΜΜΕ, και η εμπλοκή πολλαπλών πλευρών που καταθέτουν τις απόψεις τους σχεδόν είκοσι χρόνια μετά τα γεγονότα, δημιουργεί ένα περιβάλλον έντονου θορύβου.
Αυτός ο θόρυβος, κατά την άποψή της, πιθανόν να δυσχεραίνει την αντικειμενική κατανόηση και την αναζήτηση της αλήθειας. Η πρώην σύντροφος τονίζει ότι, αντί να αναλύονται εκτενώς οι προσωπικές ζωές και οι χρονικές αποστάσεις, η ουσία θα έπρεπε να επικεντρώνεται στην εκδίκαση των κατηγοριών και στην απόδοση δικαιοσύνης, βασιζόμενη αυστηρά σε αποδείξεις και μαρτυρίες που μπορούν να σταθούν ενώπιον των δικαστικών αρχών. Η τοποθέτησή της θέτει ένα σοβαρό ερώτημα για τη δημοσιογραφική δεοντολογία και την υπερβολική εστίαση σε προσωπικές πτυχές, όταν η δικαιοσύνη αναμένεται να παρέμβει. Η αναφορά της ότι “όλοι ξέραμε ποιος ήταν” δεν είναι μια απλή παρατήρηση, αλλά ένα ισχυρό μήνυμα προς τους παρακολουθούντες. Υποδηλώνει ότι η προσωπικότητα και οι πράξεις του Μπάμπη Λαζαρίδη ήταν κάτι που οι παλαιότεροι γνώριζαν καλά, και ότι η τρέχουσα δημοσιότητα δεν αποκαλύπτει μια άγνωστη μέχρι τώρα πτυχή, αλλά μάλλον επαναφέρει στο προσκήνιο γεγονότα και γνώσεις που για κάποιο λόγο είχαν παραμείνει στο παρασκήνιο.
Η άποψη αυτή ενισχύει την κριτική της για την καθυστέρηση των αποκαλύψεων, θέτοντας ερωτήματα για τους λόγους που οδήγησαν στην τωρινή έκταση του θέματος. Η ίδια, ως μητέρα του πρώτου παιδιού του, διατηρεί μια ιδιαίτερη σχέση με το παρελθόν του, γεγονός που προσδίδει βαρύτητα στις δηλώσεις της και στην κρίση της για τις τρέχουσες εξελίξεις, ενώ παράλληλα εκφράζει την ανησυχία της για την έκθεση ευαίσθητων προσωπικών δεδομένων. Η δημόσια έκφραση της πρώην συντρόφου, παρότι έρχεται με την αποστασιοποίηση του χρόνου, αναδεικνύει τη διαχρονική διάσταση του ζητήματος. Η παρατήρησή της πως οι αποκαλύψεις γίνονται “σχεδόν δύο δεκαετίες μετά” είναι καίρια. Εγείρει το ερώτημα γιατί τόσος χρόνος παρήλθε μέχρι να διατυπωθούν δημόσια οι σχετικές κατηγορίες, και αν αυτό οφείλεται σε προσωπικές επιλογές, φόβο, ή άλλους παράγοντες.
Ως μητέρα του πρώτου παιδιού, ο Λαζαρίδης είναι για εκείνη ένα κεφάλαιο που, όσο κι αν προσπαθεί να κρατήσει αποστάσεις, παραμένει συνδεδεμένο με την ίδια την ύπαρξη του παιδιού της. Η τοποθέτησή της δεν επικεντρώνεται στην κριτική των κατηγοριών, αλλά στην ίδια τη διαδικασία των αποκαλύψεων και στον τρόπο που λαμβάνουν χώρα, υπογραμμίζοντας την ανάγκη για σοβαρότητα και υπευθυνότητα στην ενημέρωση, ιδίως όταν εμπλέκονται ανθρώπινες ζωές και οικογενειακές ιστορίες που διαρκούν για δεκαετίες. Η εστίαση της πρέπει να είναι στην απονομή δικαιοσύνης.
