Είναι σαφές ότι η κυβέρνηση εκμεταλλεύεται τον πόλεμο και την διεθνή κρίση σαν ευκαιρία για να πάρει δημοσκοπικές ανάσες και να προωθήσει business as usual, ενώ την διευκολύνει η γνώστη πλέον καχεξία της αντιπολίτευσης και έλλειψη δημόσιου χώρου διαλόγου με ανεξάρτητα ΜΜΕ.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης υπογραμμίζει την χώρα σε έναν άδικο πόλεμο στον οποίο είναι αντίθετη η πλειονότητα των πολιτών. Σύμφωνα με την Real Polls, στην ερώτηση για τη θέση που θα έπρεπε να κρατήσει η Ελλάδα στην κρίση ΗΠΑ-Ισραήλ-Ιράν, μόνο το 24,5% τάσσεται υπέρ της «σαφούς ευθυγράμμισης με τη Δύση» που έχει επιλέξει η κυβέρνηση. Η ελληνική κοινωνία σύμφωνα με την Pulse ανησυχεί από τον πόλεμο σε ποσοστό 84% ενώ το 75% συμφωνεί για την αποστολή στην Κύπρο.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης εκμεταλλεύτηκε στο έπακρο την συγκυρία και υπερηφάνως προβάλλει ότι έστειλε δύο φρεγάτες και τέσσερα F-16 στην Κύπρο, για να αντιμετωπιστεί η απειλή από το μακρινό Ιράν. Από ένα drone που εκτοξεύθηκε κατά της βρετανικής βάσης στο ακρωτήρι. Είναι σαφές ότι η χώρα δεν απειλείται από το Ιράν, από την Τουρκία απειλείται, αλλά εκεί η κυβέρνηση δεν αντιδρά, αντίθετα στην πρόσφατη σύμβαση με την Chevron ενσωμάτωσε το τουρκολιβυκό μνημόνιο.
Στο μήνυμα του την περασμένη Κυριακή δήλωσε βαρύγδουπα ο Κυριάκος Μητσοτάκης: «Στα αχαρτογράφητα νερά των διεθνών εξελίξεων, ο τόπος να έχει σταθερό χέρι στο τιμόνι του. Το πλήρωμα του εθνικού σκάφους να είναι ενωμένο και οπλισμένο με την αισιοδοξία που πηγάζει από την αυτοπεποίθηση. Και η πυξίδα της Ελλάδας να δείχνει μόνο μπροστά, με σιγουριά».
Πόσο σταθερά κρατά το πηδάλιο ένας πρωθυπουργός που μεταλλάσσεται δίχως κανένα πρόβλημα από χρόνο σε χρόνο και σύρεται δίχως σταθερό σχέδιο; Το πιο χαρακτηριστικό ότι η κυβέρνηση πηγαίνει όπου φυσά ο άνεμος είναι η ενεργειακή της πολιτική. Η κυβέρνηση για χρόνια δεν ήθελε εξορύξεις. Το είχε δηλώσει το 2021 από το παγκόσμιο βήμα του ΟΗΕ ο πρωθυπουργός ότι «οι εξορύξεις είναι χαμένες επενδύσεις, οι υδρογονάνθρακες χάνουν την αξία τους και το φυσικό αέριο είναι το καύσιμο του περασμένου αιώνα». Και μάλιστα έδιωξε ή άφησε να φύγουν οι δύο εταιρείες, η γαλλική Total και η Ισπανική Repsol που είχαν υπογράψει συμβόλαια για τα ίδια θαλάσσια οικόπεδα για τα οποία υπέγραψε τώρα η Chevron και μάλιστα χωρίς την επονείδιστη ρήτρα για την δυνητική εκχώρηση των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων. Ο τότε υπουργός Εξωτερικών της χώρας δήλωνε «η Ελλάδα δεν πρόκειται να αρχίσει να σκάβει τον βυθό της Μεσογείου για να βρει αέριο και πετρέλαιο». Τώρα η κυβέρνηση δηλώνει υπερηφάνως ότι οι εξορύξεις που υπογράφει μετά από επτά χαμένα χρόνια βάζουν την Ελλάδα στον ενεργειακό χάρτη και εξασφαλίζουν ενεργειακή επάρκεια στην χώρα. Παρότι το ερώτημα ετέθη από πολλές και διαφορετικές πλευρές η κυβέρνηση δεν νιώθει την ανάγκη να δώσει κάποια εξήγηση.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης είχε αποκηρύξει την πυρηνική ενέργεια ως καύσιμο για την χώρα μας. Το 2021 δήλωνε μετά από Σύνοδο Κορυφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης: «Η Ελλάδα δεν πρόκειται ποτέ να αποκτήσει πυρηνική ενέργεια. Να είμαι απολύτως σαφής σε αυτό. Νομίζω ότι απηχεί και τη συντριπτική πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας για πολλούς και διαφόρους λόγους, ένας εκ των οποίων είναι ότι βρισκόμαστε σε μια περιοχή εξαιρετικά σεισμογενή. Άρα, το ζήτημα δεν αφορά την Ελλάδα».
Την περασμένη εβδομάδα από την Σύνοδο του Παρισιού δήλωσε: «… Ήρθα σήμερα στο Παρίσι για να ανακοινώσω ότι και η Ελλάδα γυρίζει σελίδα. Ήρθε η ώρα να διερευνήσουμε αν η πυρηνική ενέργεια, και συγκεκριμένα οι μικροί αρθρωτοί αντιδραστήρες, μπορούν να έχουν έναν ρόλο στο ελληνικό ενεργειακό σύστημα. Καμία τεχνολογία δεν μπορεί να ανταγωνιστεί αυτό που μας προσφέρει η πυρηνική ενέργεια. Παρακαλώ θεωρήστε την Ελλάδα “φίλη” της πυρηνικής ενέργειας… Το καθήκον μας είναι να κάνουμε την πυρηνική ενέργεια ξανά μέρος της λύσης».
Ο ίδιος άνθρωπος που δήλωνε με έμφαση την σταθερή του απόφαση ότι την Ελλάδα δεν αφορούν οι υδρογονάνθρακες και η πυρηνική ενέργεια, ο ίδιος διακηρύσσει ακριβώς τα αντίθετα. Αλλά και πάλι με τον στόμφο και την έπαρση του κυβερνήτη “που κρατά σταθερά το πηδάλιο της χώρας στις τρικυμισμένες θάλασσες της διεθνούς συγκυρίας”.
Όμως ειδικά για την στροφή στην πυρηνική ενέργεια ποια προεργασία έχει γίνει, ποιος κοινωνικός και πολιτικός διάλογος; Σε ένα τόσο σημαντικό ζήτημα αποφασίζει μόνος του ένας πρωθυπουργός σε αποδρομή; Οι όποιες συμφωνίες με γαλλικά συμφέροντα θα έλθουν στην Βουλή προς κύρωση; Ή θα περάσουν σαν business κάποιων εταιρειών; Η ελληνική κοινωνία θα ρωτηθεί; Πόση εμπιστοσύνη εμπνέει ο πρωθυπουργός;
