Η αγορά εργασίας στην Ελλάδα διέρχεται μια περίοδο έντονων αντιθέσεων, όπου το μισθολογικό χάσμα αποτυπώνεται με τρόπο άμεσο και συχνά αδικαιολόγητο, διαχωρίζοντας τους εργαζόμενους σε «δύο κόσμους». Για πολλές γυναίκες, η αμοιβή που λαμβάνουν για την εργασία τους δεν αποτελεί απλώς ένα οικονομικό μέσο, αλλά πλέον έχει εξελιχθεί σε μια από τις σημαντικότερες αιτίες καθημερινού άγχους. Η συνεχής υπενθύμιση της οικονομικής τους υστέρησης σε σύγκριση με τους άνδρες συναδέλφους τους, δημιουργεί ένα αίσθημα ανασφάλειας και αδικίας, υπονομεύοντας την επαγγελματική τους πορεία και την αυτοεκτίμησή τους. Η ανισότητα αυτή αναφορικά με τις αποδοχές αποτελεί ένα απτό εμπόδιο στην ισότιμη συμμετοχή τους στην αγορά εργασίας, παρότι συχνά επιδεικνύουν ίση ή και μεγαλύτερη παραγωγικότητα και αφοσίωση. Από την άλλη πλευρά, η οπτική των ανδρών σχετικά με το ζήτημα τείνει να είναι διαφορετική, αν και όχι απαραιτήτως άτεγκτη.
Ενώ αναγνωρίζουν ότι τέτοιες διαφορές ενδέχεται να υφίστανται, η εστίασή τους μετατοπίζεται συχνότερα προς την ιδέα της «ισότητας των ευκαιριών» σε γενικότερο πλαίσιο. Η αντίληψη αυτή, εάν και εκ πρώτης όψεως θετική, συχνά παραβλέπει την άμεση, απτή πραγματικότητα των χαμηλότερων μισθών που λαμβάνουν οι γυναίκες για παρόμοια ή και ανώτερης ποιότητας εργασία. Αυτή η διαφορά στις αντιλήψεις δημιουργεί μια άτυπη «τοίχο» κατανόησης, όπου οι γυναίκες βιώνουν τις συνέπειες μιας δομικής ανισότητας, ενώ οι άνδρες εστιάζουν περισσότερο σε αφηρημένες έννοιες, αφήνοντας το πρόβλημα του μισθολογικού χάσματος να διαιωνίζεται. Η επιμονή αυτού του μισθολογικού χάσματος υπογραμμίζει τις βαθιές ρίζες του πατριαρχικού μοντέλου στην ελληνική κοινωνία και οικονομία. Παρά τις προόδους που έχουν σημειωθεί σε νομικό και θεσμικό επίπεδο, στην πράξη, οι γυναίκες εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν πολλαπλά εμπόδια στην επαγγελματική τους ανέλιξη.
Αυτά περιλαμβάνουν την άνιση κατανομή των ευθυνών στην οικογένεια, διακρίσεις κατά πρόσληψη ή προαγωγή, και τη δυσκολία πρόσβασης σε θέσεις υψηλότερης ευθύνης και καλύτερης αμοιβής. Συνεπώς, η αμοιβή τους δεν αντικατοπτρίζει πάντα την αξία της εργασίας τους, αλλά επηρεάζεται από παράγοντες που σχετίζονται με το φύλο, καθιστώντας την οικονομική τους αυτοτέλεια ένα διαρκές ζητούμενο. Η άποψη ότι οι άνδρες εστιάζουν περισσότερο στην «ισότητα» χωρίς να δίνουν την ίδια βαρύτητα στην άμεση μισθολογική διάσταση, μπορεί να εξηγηθεί εν μέρει από την ιστορική τους θέση υπεροχής στην αγορά εργασίας. Οι άνδρες, όντας επί μακρόν οι κύριοι εκπρόσωποι της μισθωτής εργασίας, είχαν την ευκαιρία να εδραιώσουν την παρουσία τους σε όλες τις βαθμίδες, ενώ οι γυναίκες εισήλθαν πιο δειλά και με περισσότερα εμπόδια.
Έτσι, η συζήτηση για την «ισότητα» για αυτούς μπορεί να σημαίνει την εξάλειψη τυχόν εναπομεινάντων διακρίσεων, χωρίς να αναγνωρίζουν πάντα ότι το πιο καίριο και απτό παράδειγμα αυτής της ανισότητας είναι ακριβώς η διαφορά στις αποδοχές, η οποία επιδρά άμεσα στο βιοτικό τους επίπεδο και στις δυνατότητες που έχουν.
