Οι αιχμηρές δηλώσεις της μητέρας ενός 20χρονου που έφυγε τόσο πρόωρα και άδικα από τη ζωή, στέλνουν ένα ηχηρό μήνυμα σε όλη την κοινωνία. Με σπασμένη φωνή, αλλά και με ψυχραιμία που συγκλονίζει, η άτυχη μητέρα απευθύνει μια υπόμνηση σε όλους, ζητώντας να μην αγνοηθεί το έγκλημα που οδήγησε στον θάνατο του παιδιού της. Καλεί τους πάντες, από απλούς πολίτες μέχρι θεσμικούς φορείς, να μην επιτρέψουν η αδιαφορία ή η προσπάθεια συγκάλυψης να θάψουν την αλήθεια. Ο πόνος της είναι απέραντος, και η θέλησή της να αποδοθεί δικαιοσύνη είναι αδιαπραγμάτευτη. Χαρακτηριστικά, τόνισε πως δεν είναι δυνατόν η μνήμη του γιου της να σβήσει, ενώ η ελπίδα για μια καλύτερη αντίδραση από την κοινή γνώμη είναι ακόμη ζωντανή. Το αίτημά της για να γίνει το άδικο αυτό γεγονός υπόθεση όλων, είναι μια έκκληση για θεσμική και κοινωνική ευαισθητοποίηση.
Ιδιαίτερη βαρύτητα φέρουν τα λόγια της μητέρας προς τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, τα οποία καλεί να αναλάβουν τις ευθύνες τους και να δείξουν την απαιτούμενη ευαισθησία. Η συνεχής αναπαραγωγή του βίντεο που καταγράφει τις τελευταίες στιγμές του γιου της, και συγκεκριμένα τη στιγμή που εκείνος χάνει τις αισθήσεις του, αποτελεί για την ίδια μια ανυπόφορη υπενθύμιση της τραγωδίας. Ζητά την άμεση διακοπή αυτής της πρακτικής, θεωρώντας την βαθιά προσβλητική και επανατραυματική τόσο για την ίδια όσο και για την οικογένεια του θύματος. Η διάδοση τέτοιων σκληρών εικόνων, σύμφωνα με την ίδια, όχι μόνο δεν βοηθά στην κατανόηση της υπόθεσης, αλλά επιδεινώνει τον πόνο των οικείων του νεαρού, μετατρέποντας τη σωματική του κατάρρευση σε θέαμα, κάτι που η ίδια δεν μπορεί να δεχτεί.
Η μητέρα, εκφράζοντας την οδύνη της για την απώλεια του 20χρονου οπαδού του ΠΑΟΚ, επισημαίνει την ανάγκη να καταπολεμηθεί η κουλτούρα της αποσιώπησης και της ατιμωρησίας. Η δύναμη που αντλεί από την τραγική της εμπειρία, δίνει φωνή σε όλες τις οικογένειες που έχουν βιώσει παρόμοιες απώλειες, καλώντας για συμπαράσταση και αλληλεγγύη. Η έκκλησή της δεν είναι απλώς μια προσωπική κραυγή πόνου, αλλά μια ευρύτερη πρόσκληση για αναγνώριση της αξίας της ανθρώπινης ζωής και της ανάγκης για δικαιοσύνη. Δηλώνει αποφασισμένη να μην αφήσει το έγκλημα να περάσει στην αφάνεια, και ζητά από όλους να σκεφτούν το δικό τους παιδί και πόσο οδυνηρή θα ήταν μια τέτοια απώλεια, τονίζοντας παράλληλα ότι η δικαίωση του γιου της είναι η μόνη παρηγοριά που μπορεί να αναζητήσει.
Πέρα από την προσωπική της θλίψη, η μητέρα εκφράζει την ανησυχία της για την επίδραση που έχει τέτοιου είδους οπτικοακουστικό υλικό στην κοινή γνώμη, αλλά κυρίως στην ευρύτερη αντίληψη για την βία και την ανθρώπινη ζωή. Η αναπαραγωγή τέτοιων στιγμών, οι οποίες αποτυπώνουν την αδιαμφισβήτητη ανθρώπινη αδυναμία, δύναται να οδηγήσει σε αποσυναισθηματοποίηση ή ακόμη και σε μια διαστρεβλωμένη εικόνα της πραγματικότητας. Η ίδια επιθυμεί η μνήμη του παιδιού της να παραμείνει ζωντανή, όχι μέσα από πλάνα που προκαλούν σοκ, αλλά μέσα από την ανάδειξη του πόσο τραγική και άδικη ήταν η απώλειά του. Η βαθιά της πίστη είναι πως η δημοσιότητα, όταν χρησιμοποιείται με υπευθυνότητα, μπορεί να λειτουργήσει ως ανατρεπτική δύναμη κατά της αδικίας και της βίας.
