Η 20ή Απριλίου του 1975 σημάδεψε με τον πιο τραγικό τρόπο την ελληνική ιστορία, καθώς στις φυλακές Κορυδαλλού έπεσε νεκρός από αυτοκτονία ο Οδυσσέας Αγγελής. Ο ίδιος, διατελώντας Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Εθνικής Άμυνας (ΓΕΕΘΑ) κατά τη διάρκεια της επταετούς στρατιωτικής δικτατορίας, βρέθηκε αντιμέτωπος με τις συνέπειες της κατάρρευσης του καθεστώτος και την αντιμετώπιση της δικαιοσύνης. Η είδηση της αυτοκτονίας του, λίγα μόλις χρόνια μετά την πτώση της χούντας, συγκλόνισε την κοινή γνώμη, θέτοντας ερωτήματα για τις συνθήκες που οδήγησαν έναν τόσο υψηλόβαθμο στρατιωτικό σε αυτή την απελπισμένη πράξη. Η παρουσία του στην κορυφή της στρατιωτικής ιεραρχίας κατά τη διάρκεια της δικτατορικής περιόδου τον καθιστούσε ένα από τα πρόσωπα-κλειδιά του καθεστώτος, με ό,τι αυτό συνεπαγόταν για τη μετέπειτα πορεία του.
Ο Οδυσσέας Αγγελής, πέρα από τον δημόσιο βίο του και τον ρόλο του στην πολιτειακή και στρατιωτική ηγεσία, είχε βαθιές ρίζες στην πατρίδα του, τη Στενή της Εύβοιας. Η γενέτειρά του, ένα ορεινό χωριό με πλούσια ιστορία και παράδοση, αποτέλεσε το φυτώριο όπου ανατράφηκε και διαμόρφωσε τον χαρακτήρα του. Συχνά, οι αναφορές στην προσωπικότητά του συνδέονται με την προσφορά του στην ιδιαίτερη πατρίδα του, μια προσφορά που, όπως επισημαίνεται, υπήρξε σημαντική και άφησε το δικό της αποτύπωμα στην τοπική κοινωνία. Η σχέση του με τη Στενή δεν ήταν απλώς τυπική, αλλά χαρακτηριζόταν από ουσιαστική δέσμευση, γεγονός που καθιστούσε ακόμα πιο αισθητή την παρουσία του στην ευρύτερη περιοχή της Εύβοιας. Η αυτοκτονία του, επομένως, δεν ήταν απλώς ένα γεγονός για την εθνική επικαιρότητα, αλλά είχε και τοπικό αντίκτυπο, προκαλώντας θλίψη και προβληματισμό στους κατοίκους της περιοχής που τον γνώριζαν και τον τιμούσαν.
Η αυτοκτονία του Αγγελή στον Κορυδαλλό, τον Απρίλιο του 1975, τοποθετείται σε μια κρίσιμη περίοδο για την Ελλάδα, εκείνη της επανόδου στη δημοκρατία και της προσπάθειας για δικαστική λογοδοσία των πρωταίτιων της επταετίας. Ως Αρχηγός ΓΕΕΘΑ, ο Οδυσσέας Αγγελής βρισκόταν στο επίκεντρο των εξελίξεων και οι ευθύνες που του αποδίδονταν ήταν βαρύτατες, όπως και για πολλούς άλλους αξιωματικούς που είχαν συστρατευθεί με το δικτατορικό καθεστώς. Η κατάσταση στις φυλακές, ιδιαίτερα για τους κρατούμενους υψηλής πολιτικής σημασίας, ήταν συχνά τεταμένη, επηρεασμένη από τις πολιτικές αναταραχές και την ψυχολογική πίεση. Η επιλογή της αυτοκτονίας, από την άλλη πλευρά, εγείρει ερωτήματα σχετικά με την αντίληψη της δικαιοσύνης, την τιμή, αλλά και την αδυναμία αντιμετώπισης των συνεπειών των πράξεων, ιδιαίτερα σε ένα μεταβατικό και αβέβαιο περιβάλλον όπως αυτό της μεταπολίτευσης.
Ο θάνατός του, άρα, αποτέλεσε ένα δραματικό τέλος για ένα πρόσωπο που σημάδεψε μια ολόκληρη εποχή. Η αναφορά στις υπηρεσίες που προσέφερε ο Οδυσσέας Αγγελής στη Στενή Εύβοιας, τη γενέτειρά του, προσθέτει μια άλλη διάσταση στην προσωπικότητά του, πέραν της στρατιωτικής και πολιτικής του καριέρας. Συχνά, σε τέτοιες περιπτώσεις, η φήμη και η αποδοχή ενός προσώπου κρίνονται όχι μόνο από τις πράξεις του στην ευρύτερη δημόσια σφαίρα, αλλά και από την ουσιαστική συμβολή του στην κοινότητα από την οποία προέρχεται. Αν και οι λεπτομέρειες αυτών των υπηρεσιών δεν διευκρινίζονται, η μνεία σε αυτές υποδηλώνει μια συνεχή επαφή και φροντίδα προς τους συμπατριώτες του, μια σχέση που σπάνια σπάει, ακόμη και όταν οι υποχρεώσεις της κεντρικής πολιτικής σκηνής καλύπτουν τον βίο ενός ατόμου.
Αυτή η σύνδεση με την τοπική αυτοδιοίκηση και την ανάπτυξη της περιοχής, αν και μπορεί να μην απασχόλησε εκτενώς τα εθνικά ΜΜΕ, σίγουρα αποτέλεσε σημείο αναφοράς για τους κατοίκους της Στενής και της γύρω περιοχής. Έτσι, η κληρονομιά του Οδυσσέα Αγγελή ενέχει και αυτήν την πτυχή, αυτήν της δέσμευσής του προς την πατρίδα του, η οποία, παρά τη δραματική κατάληξή του, δεν μπορεί να παραγνωριστεί.
