Καμία σχέση δεν αξίζει να μας κάνει να χάνουμε τον εαυτό μας. Όταν χρειάζεται να διεκδικούμε διαρκώς λίγη προσοχή, να παρακαλάμε για να ακουστούμε ή να νιώσουμε σημαντικοί, ίσως είναι η στιγμή να αναρωτηθούμε αν αυτή η σχέση μάς χωρά πραγματικά.
Της Θεοδοσίας Κυριάκου
Τίποτα και κανένας δεν είναι δεδομένος στη ζωή μας. Οι άνθρωποι μένουν δίπλα μας όταν νιώθουν ότι η παρουσία τους έχει αξία, ότι ακούγονται, ότι έχουν έναν ουσιαστικό ρόλο στη ζωή μας. Αυτό δεν σημαίνει πως πρέπει να είμαστε το κέντρο του κόσμου του άλλου. Ο κάθε ένας από εμάς χρειάζεται τον προσωπικό του χώρο, τα ενδιαφέροντά του και τον χρόνο του. Χρειάζεται όμως να νιώθει πως, μέσα σε όλα αυτά, παραμένει σημαντικός.
Μια σχέση είναι σαν ένα λουλούδι. Για να ανθίσει χρειάζεται καθημερινή φροντίδα, χρόνο, επικοινωνία και ενδιαφέρον. Δεν αρκεί να υπάρχει αγάπη. Χρειάζεται να τη δείχνουμε με μικρές, σταθερές πράξεις που κρατούν τη σύνδεση ζωντανή.
Και κάτι τελευταίο: δεν πρέπει να φοβόμαστε τον θυμό του ανθρώπου μας. Τις περισσότερες φορές ο θυμός είναι η έκφραση μιας ανάγκης που ζητά να ακουστεί. Όσο κάποιος εκφράζει τον πόνο, την απογοήτευση ή τα συναισθήματά του, υπάρχει ακόμη ελπίδα για τη σχέση.
Εκείνο που πρέπει πραγματικά να μας ανησυχήσει είναι η σιωπή.
Γιατί όταν ο άλλος πάψει να μιλά, να διεκδικεί και να προσπαθεί, ίσως έχει ήδη αποδεχτεί ότι τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει. Και τότε, πολλές φορές, το τέλος έχει ήδη ξεκινήσει.
Ακολουθήστε την Θεοδοσία Κυριάκου
Facebook page εδώ
Instagram εδώ
