Η πορεία του Ολυμπιακού προς το Final 4 της EuroLeague ήταν πραγματικά εντυπωσιακή, με την ομάδα να παρουσιάζεται στο Μονακό αδιαμφισβήτητα πανέτοιμη για την κορυφή. Η «ερυθρόλευκη» μηχανή δεν «σταμάτησε» πουθενά, παρουσιάζοντας μια εικόνα που προκαλεί δέος και ενθουσιασμό στους φίλους του θρύλου. Κάθε αγώνας αποτέλεσε ουσιαστικά μια «πιστοποίηση» της φόρμας τους, με τους παίκτες να δίνουν ρεσιτάλ ατομικής και συλλογικής δράσης. Η ατμόσφαιρα στο Μονακό ήταν διαποτισμένη από την αυτοπεποίθηση που έβγαζε ο Ολυμπιακός, ο οποίος έδειξε πως η πορεία του προς την κορυφή δεν ήταν τυχαία, αλλά το αποτέλεσμα σκληρής δουλειάς και αφοσίωσης. Η εμφάνιση του Τζος Γουόκαπ αποτέλεσε από μόνη της ένα ξεχωριστό κεφάλαιο στην πορεία της ομάδας. Τα πρώτα μόλις εννέα λεπτά συμμετοχής του στο Μονακό, στα οποία «ξεμπερδεύτηκε» με τα τρίποντα με έναν ρυθμό που θα ζήλευαν μακροχρόνιες σειρές αγώνων, δείχνουν την εκρηκτικότητα και την ικανότητά του να επηρεάζει άμεσα το παιχνίδι.
Η ικανότητά του να «καθαρίζει» παιχνίδια με την ικανότητά του στο σκοράρισμα, ιδιαίτερα από την περιφέρεια, έδωσε την ώθηση που χρειαζόταν η ομάδα για να ξεπεράσει δύσκολες στιγμές και να επιβάλει τον ρυθμό της. Η συμβολή του, πέραν των πόντων, και σε άλλους τομείς, αποδεικνύει την πολυδιάστατη παρουσία του στο παρκέ, καθιστώντας τον αναντικατάστατο. Παράλληλα, ο Νίκολας Φουρνιέ, παρότι ίσως «παρεξηγημένος» από κάποιους που δεν κατάλαβαν πλήρως την αξία του, προσέφερε διαρκώς εξαιρετική δημιουργία. Η ικανότητά του να «ανοίγει» άμυνες, να δημιουργεί χώρους για τους συμπαίκτες του και να διαβάζει το παιχνίδι, αποδεικνύει την υψηλή του μπασκετική ευφυΐα. Η παρουσία του στην επίθεση έδωσε μια άλλη διάσταση στο παιχνίδι του Ολυμπιακού, συμπληρώνοντας ιδανικά τα υπόλοιπα κομμάτια του παζλ. Η συμβολή του δεν περιορίστηκε μόνο στην οργάνωση, αλλά και στην ικανότητά του να «σπάει» την αντίπαλη άμυνα και να φέρνει την ομάδα της νίκης πιο κοντά.
Την αμυντική σταθερότητα και την αποφασιστικότητα του Ολυμπιακού επισφράγισε ο Κώστας Παπανικολάου. Το «χέρι» του, πάντα έτοιμο να «κόψει» κάθε αντίπαλη προσπάθεια, η αλτικότητά του και η ικανότητά του να «κλειδώνει» προσωπικά τους αντιπάλους, ήταν καθοριστικής σημασίας. Το «σημάδι» που άφησε στον αγώνα, ειδικά στον Πίτερς, δείχνει την αφοσίωσή του στην αμυντική αποστολή. Η αμυντική του παρουσία, σε συνδυασμό με τη στρατηγική του, έκανε την επίθεση του αντιπάλου να μοιάζει άναρχη και προβλέψιμη, δίνοντας την ευκαιρία στην ομάδα να πάρει τον έλεγχο. Η αμυντική του υπεροχή είναι ένα σήμα κατατεθέν της ομάδας.
