Η πόλη της Καλαμπάκας έγινε για μια ακόμη φορά τόπος έντονης συγκίνησης, καθώς η οικογένεια Πλακιά πραγματοποίησε τρισάγιο εις μνήμην των αγαπημένων της ψυχών που χάθηκαν στο εθνικό πένθος του δυστυχήματος των Τεμπών. Η εκδήλωση, που διεξήχθη σε κλίμα βαθιάς περισυλλογής και πόνου, ανέδειξε την αδιάκοπη θλίψη που βιώνουν οι οικείοι των θυμάτων, οι οποίοι εξακολουθούν να αναζητούν απαντήσεις και δικαίωση. Οι σπαραχτικές ομιλίες των αδελφών του θύματος, γεμάτες πόνο και οδύνη, συγκλόνισαν τους παρευρισκόμενους, προσφέροντας μια ζοφερή ματιά στην αδιαπραγμάτευτη διάσταση της ανθρώπινης απώλειας. Ο πόνος τους, ανεμπόδιστος και αγνός, αποτελεί ένα αδιάσειστο μνημείο της τραγωδίας. Σε δηλώσεις του, ο κ. Πλακιάς, βυθισμένος στη θλίψη, εξέφρασε την πεποίθησή του ότι η έντονη δημοσιότητα που περιέβαλε το τραγικό γεγονός, προτού καν στεγνώσουν τα δάκρυα, αποδείχθηκε τελικά επιζήμια.
«Μας παρέσυρε η δημοσιότητα, δεν έπρεπε να πολιτικοποιηθούν τα Τέμπη», ανέφερε χαρακτηριστικά, υπογραμμίζοντας ότι η εστίαση στα πολιτικά παιχνίδια και τις αντιπαραθέσεις επισκίασε την ουσία της υπόθεσης: την απώλεια αθώων ζωών και την ανάγκη για απόδοση ευθυνών. Η αίσθηση ότι η προσωπική τους τραγωδία μετατράπηκε σε πολιτικό διακύβευμα, πρόσθεσε στην ήδη δυσβάσταχτη θλίψη τους, δυσχεραίνοντας την διαδικασία της πένθους και της προσπάθειας για την επούλωση των πληγών. Οι αδελφές του θύματος, με τρεμάμενη φωνή και μάτια γεμάτα δάκρυα, μίλησαν για τις τελευταίες τους συνομιλίες, για τις στιγμές που μοιράζονταν και για το κενό που άφησε το αναπάντεχο αντίο. Η περιγραφή τους για τις αναμνήσεις, τις ελπίδες και τα όνειρα που χάθηκαν, έκανε ορατό τον αδιανόητο πόνο που συνεχίζει να ταλανίζει την οικογένεια.
Κάθε λέξη τους ήταν φορτισμένη με συναισθηματικό βάρος, σκιαγραφώντας την απόλυτη απελπισία και την αίσθηση της αδικίας που συνοδεύει την κενή πλέον θέση στο τραπέζι, την σιωπή στο σπίτι. Ο δημόσιος αυτός επικήδειος, έγινε το βήμα της δικής τους φωνής, εκφράζοντας την ανάγκη να ακουστεί ο πόνος τους πέρα από τα πολιτικά παρασκήνια. Η συγκεκριμένη στιγμή μνήμης, στην πατρίδα τους, την Καλαμπάκα, αποτέλεσε επιπλέον μια έμπρακτη υπενθύμιση προς όλους ότι πίσω από κάθε αδιάφορο στατιστικό αριθμό, κρύβονται ζωντανοί άνθρωποι, οικογένειες που βιώνουν ανείπωτη οδύνη. Ο κ. Πλακιάς, με τις δηλώσεις του, έδειξε ότι η προσπάθεια για δικαίωση και η διατήρηση της μνήμης των θυμάτων στο προσκήνιο, δεν πρέπει να εκφυλίζεται σε μία ατέρμονη πολιτική αντιπαράθεση. Αντίθετα, οφείλει να γίνεται με σεβασμό, με ψυχραιμία και με γνώμονα την απόδοση τιμής σε εκείνους που χάθηκαν άδικα, θέτοντας τις βάσεις για ένα ασφαλέστερο μέλλον.
Η φράση του, «δεν έπρεπε να πολιτικοποιηθούν τα Τέμπη», συνοψίζει την ελπίδα για μια πιο ανθρώπινη διαχείριση των εθνικών τραγωδιών.
