Η βαθιά και ανεκτίμητη σύνδεση που αναπτύσσεται ανάμεσα στον άνθρωπο και τον σκύλο αποτελεί ένα από τα πιο όμορφα αγαθά της ζωής. Η αφοσίωση, η χαρά και η αστείρευτη στοργή που μας προσφέρει ο πιστός μας φίλος είναι πηγή ανείπωτου συναισθηματικού πλούτου. Ωστόσο, αυτή η αγάπη, όταν δεν συνοδεύεται από την απαραίτητη καθοδήγηση και σαφή όρια, μπορεί να λάβει ανεπιθύμητες τροπές. Η ασυγκράτητη επιείκεια, η άμεση ανταπόκριση σε κάθε παράκληση, ακόμα και η μη επιβολή πειθαρχίας σε καταστάσεις που την απαιτούν, δημιουργούν ένα αίσθημα υπερβολικής προστασίας. Ο σκύλος, αντιλαμβανόμενος αυτήν την αδιάκοπη εύνοια, μπορεί να αρχίσει να πιστεύει ότι η έντονη έκφραση των επιθυμιών του, είτε με γάβγισμα, είτε με νεύρα, είτε με άλλες συμπεριφορές, είναι ο μόνος τρόπος για να πετύχει αυτό που θέλει.
Αυτή η προσέγγιση, ενώ φαίνεται αθώα αρχικά, μπορεί να οδηγήσει σε δυσλειτουργικές αντιδράσεις σε διάφορες καθημερινές καταστάσεις, επηρεάζοντας την ποιότητα της ζωής τόσο του ιδιοκτήτη όσο και του ίδιου του ζώου. Η υπερβολική στοργή, συχνά εκφρασμένη μέσω ανεξέλεγκτων χειρονομιών, συνεχούς χάιδεματος και άμεσης ικανοποίησης κάθε αιτήματος, διαμορφώνει μια αντίληψη στον σκύλο ότι η αντίδραση είναι το κλειδί για την επιτυχία. Όταν, για παράδειγμα, δίνουμε στον σκύλο μας λιχουδιά κάθε φορά που μας κοιτάζει παρακλητικά, ή τον αφήνουμε να κάνει ό,τι θέλει επειδή «μας κοιτάζει με αυτά τα ματάκια», του στέλνουμε το μήνυμα ότι η συγκεκριμένη συμπεριφορά – η έντονη, η «παρακλητική», η ίσως και ενοχλητική – είναι αυτή που φέρνει τα επιθυμητά αποτελέσματα. Αυτές οι μικρές, καθημερινές «παραχωρήσεις» αθροίζονται και δημιουργούν σταδιακά ένα προφίλ σκύλου που είναι επιρρεπής σε έντονες αντιδράσεις.
Η αδυναμία του να διαχειριστεί την απογοήτευση, την αναμονή ή την έλλειψη άμεσης ικανοποίησης, είναι συχνά αποτέλεσμα αυτής της αλόγιστης «ευγένειας» που του έχουμε δείξει, αποστερώντας τον από την ευκαιρία να μάθει πειθαρχία και αυτοέλεγχο. Πέρα από την άμεση ικανοποίηση των επιθυμιών, η έλλειψη σαφών ορίων στην καθημερινή ζωή του σκύλου μπορεί να είναι εξίσου επιζήμια. Το να επιτρέπουμε στον σκύλο να καθορίζει πότε θα παίξει, πότε θα φάει, πότε θα μας δώσει την προσοχή του, ή ακόμα και να παίρνει αποφάσεις για το ποιος θα πλησιάσει στο σπίτι, τον ωθεί ακόμα περισσότερο προς την εκδήλωση έντονων αντιδράσεων. Ο σκύλος, αναζητώντας πάντα την ασφάλεια και την επιβεβαίωση, μπορεί να ερμηνεύσει την έλλειψη δομής και κανόνων ως σημάδι ότι πρέπει να πάρει τον έλεγχο.
Αυτό μπορεί να εκδηλωθεί ως άγχος, νευρικότητα, ή ακόμα και επιθετικότητα απέναντι σε ξένους ή άλλα ζώα, καθώς αισθάνεται την ανάγκη να «προστατεύσει» τον χώρο και τους ανθρώπους του, θεωρώντας τον εαυτό του υπεύθυνο για την τήρηση της τάξης, ρόλος που δεν του έχει ανατεθεί επίσημα και για τον οποίο δεν έχει εκπαιδευτεί. Η κατανόηση αυτών των μηχανισμών είναι κρίσιμη για κάθε ιδιοκτήτη σκύλου που επιθυμεί ένα ισορροπημένο και ευτυχισμένο ζώο. Αντί να κακομαθαίνουμε τον σκύλο μας, πρέπει να τον εκπαιδεύσουμε. Η πειθαρχία, η συνέπεια και η επιβολή λογικών ορίων δεν είναι πράξεις σκληρότητας, αλλά εκδηλώσεις σοφίας και αγάπης. Οδηγώντας τον σκύλο μας να κατανοήσει τους κανόνες, μαθαίνοντάς του πώς να συμπεριφέρεται σε διάφορες καταστάσεις, του προσφέρουμε την ευκαιρία να γίνει ένας σίγουρος, ήρεμος και καλά προσαρμοσμένος σύντροφος.
Μια υγιής σχέση βασίζεται στην αμοιβαία κατανόηση και τον σεβασμό, όπου η καθοδήγηση και η παιδεία παίζουν τον πρωταρχικό ρόλο, αντί της τυφλής επιείκειας που μπορεί να οδηγήσει σε ανεπιθύμητες και στρεσογόνες συμπεριφορές για όλους.
