Σαν σήμερα, 28 Φεβρουαρίου, συμπληρώνονται τρία ολόκληρα χρόνια από την ημέρα που η σύγχρονη Ελλάδα βίωσε μια από τις πλέον στυγερές τραγωδίες στην ιστορία της. Το σιδηροδρομικό δυστύχημα στα Τέμπη, μια σύγκρουση δύο τρένων σε μια σκοτεινή νύχτα, άφησε πίσω της 57 χαμένους ανθρώπινους βίους, δεκάδες τραυματίες και μια ανείπωτη θλίψη που σκεπάζει τη χώρα. Η αμαξοστοιχία που ξεκινούσε από την Αθήνα με προορισμό τη Θεσσαλονίκη, ταξιδεύοντας με 346 ψυχές, βρέθηκε στο ίδιο σημείο, κοντά στη Λάρισα, με ένα άλλο τρένο που ερχόταν από την αντίθετη κατεύθυνση. Το αποτέλεσμα ήταν καταστροφικό, μια εφιαλτική σύγκρουση που τάραξε συθέμελα την ελληνική κοινωνία και προκάλεσε παγκόσμια ανησυχία και θλίψη. Η τραγωδία των Τεμπών δεν ήταν απλώς ένα ατύχημα, ήταν μια σφραγίδα προχειρότητας, παραλείψεων και, δυστυχώς, πιθανόν και ανθρωπίνων λαθών που οδήγησαν στο θάνατο τόσων νέων ανθρώπων.
Η εικόνα των συντριμμένων βαγονιών, οι μαρτυρίες των επιζώντων, τα πρόσωπα των θυμάτων που γέμισαν τα μέσα ενημέρωσης, όλα αυτά χαράχτηκαν ανεξίτηλα στη μνήμη μας. Η κοινή γνώμη διψά για απαντήσεις, για δικαιοσύνη, για την τιμωρία όσων φέρουν ευθύνες για αυτή την ανείπωτη καταστροφή. Η αίσθηση της αδικίας και της παραμέλησης πλανάται ακόμη βαριά, καθώς η αναζήτηση της πλήρους αλήθειας και η απόδοση ευθυνών παραμένει ένας μακρύς και επίπονος δρόμος. Τα τρία αυτά χρόνια που πέρασαν, η πληγή παραμένει ανοιχτή. Η εθνική μνήμη διατηρεί ζωντανά τα πρόσωπα των θυμάτων, τις οικογένειες που βυθίστηκαν στο πένθος, τους φίλους που έχασαν αγαπημένα τους πρόσωπα. Κάθε 28 Φεβρουαρίου, η χώρα θυμάται, πενθεί και αναζητά απαντήσεις. Η εκκρεμότητα της δικαστικής διερεύνησης, η πολύπλοκη διαδικασία της απόδοσης ευθυνών και η αναζήτηση των βαθύτερων αιτιών που οδήγησαν σε ένα τόσο θανάσιμο αποτέλεσμα, συνθέτουν ένα τοπίο αβεβαιότητας και πικρίας.
Η απαίτηση για διαφάνεια και λογοδοσία είναι επιτακτική, καθώς μόνο μέσα από τη δικαιοσύνη μπορεί να υπάρξει κάποια μορφή ανακούφισης για τους πληγέντες και να θωρακιστεί η κοινωνία από παρόμοια περιστατικά στο μέλλον. Η συγκάλυψη, οι παραλείψεις και η έλλειψη επαρκών μέτρων ασφαλείας, όπως αναδείχθηκαν από τις πρώτες κιόλας στιγμές μετά την τραγωδία, τροφοδοτούν την αγανάκτηση και την απαίτηση για την πλήρη διερεύνηση και απόδοση ευθυνών. Τα Τέμπη δεν πρέπει να ξεχαστούν. Πρέπει να αποτελέσουν σημείο αναφοράς για τη βελτίωση των υποδομών, την αυστηροποίηση των κανόνων ασφαλείας και την ενίσχυση της εποπτείας σε όλους τους τομείς, ειδικά σε αυτούς που απειλούν ανθρώπινες ζωές. Η μνήμη των θυμάτων επιβάλλει την αλήθεια και τη δικαιοσύνη, και η ελληνική κοινωνία δεν θα σταματήσει να τις διεκδικεί.
