Την έντονη δυσαρέσκεια και τον βαθύ συγκλονισμό του εξέφρασε ο πρόεδρος του συλλόγου θυμάτων των Τεμπών, κ. Ασλανίδης, αναφερόμενος στο βίντεο που κοινοποιήθηκε από τον κ. Καρυστιανό, με αφορμή τη συμπλήρωση της τριετίας από την εθνική τραγωδία. Ο κ. Ασλανίδης περιέγραψε τις συναισθηματικές συνθήκες που βίωσε, περιγράφοντας χαρακτηριστικά πως η σύζυγός του «έκλαιγε» αντικρίζοντας εικόνες που, όπως ανέφερε, «δεν είχε ξαναδεί». Αυτή η αντίδραση, όπως υπογράμμισε, καταδεικνύει το ακραίο βιωματικό φορτίο που φέρουν τα οικεία πρόσωπα των θυμάτων, αλλά και το γεγονός ότι η συγκεκριμένη οπτικοακουστική παρουσίαση κρίθηκε από πολλούς ως ακατάλληλη και επιβαρυντική. Η δήλωση αυτή αναδεικνύει την ευθραυστότητα των ψυχικών αντιδράσεων και την ανάγκη για ιδιαίτερη προσοχή στη χρήση υλικού που αφορά τόσες σπαρακτικές στιγμές, ιδιαίτερα όταν απευθύνεται σε ένα κοινό που ακόμη θρηνεί και αναζητά δικαίωση.
Ο κ. Ασλανίδης, μιλώντας για τις συνέπειες του βίντεο, τόνισε ότι οι γονείς και οι συγγενείς των θυμάτων που το παρακολούθησαν βρέθηκαν εκτεθειμένοι σε ένα θέαμα που τους προκάλεσε έντονο σοκ. Η επιλογή του συγκεκριμένου υλικού, κατά την εκτίμησή του, ήταν μια «λάθος» ενέργεια, η οποία δεν ανταποκρίθηκε στις προσδοκίες για σεβασμό και αξιοπρέπεια κατά τη μνημόνευση των αδικοχαμένων. Η επετειακή συγκέντρωση για τα τρία χρόνια από το πολύνεκρο δυστύχημα στα Τέμπη, η οποία προοριζόταν για να τιμήσει τις μνήμες και να εκφράσει την αλληλεγγύη, φάνηκε να επισκιάζεται από την έντονη δυσφορία που προκάλεσε η προβολή εικόνων που υπερέβαιναν τα επιτρεπτά όρια της δημόσιας έκφρασης του πένθους. Η αντίδραση αυτή πυροδοτεί νέες συζητήσεις για το πώς διαχειρίζεται η κοινωνία και τα μέσα ενημέρωσης τις τραγωδίες, και πώς μπορούμε να διασφαλίσουμε ότι η μνήμη των θυμάτων τιμάται με τον κατάλληλο και πρέποντα τρόπο, αποφεύγοντας την προκλητική ή άσκοπη επανατραυματισμό.
Η αντίδραση του κ. Ασλανίδη έρχεται να υπενθυμίσει τη σημασία της ευαισθησίας και της κρίσης κατά τη διαχείριση εξαιρετικά φορτισμένων θεμάτων. Το βίντεο, που φιλοδοξούσε ίσως να αφυπνίσει ή να προκαλέσει σκέψη, φαίνεται πως πέτυχε το αντίθετο, προκαλώντας αναστάτωση και πόνο σε όσους ήδη βιώνουν μια δυσβάσταχτη πραγματικότητα. Για τους γονείς που έχασαν τα παιδιά τους, κάθε εικόνα, κάθε υπενθύμιση, πρέπει να συνοδεύεται από ένα αίσθημα σεβασμού και περισυλλογής, όχι από τη θέα ήχων και εικόνων που μπορεί να εντείνουν την οδύνη τους. Η αξίωση για δικαιοσύνη και διαφάνεια παραμένει αμείωτη, αλλά ο τρόπος που εκφράζεται και παρουσιάζεται η μνήμη των θυμάτων έχει τη δική του, εξίσου σημαντική, διάσταση. Στην ουσία, η κριτική που ασκήθηκε από τον πρόεδρο του συλλόγου θυμάτων εστιάζει στην ατολμία να αναγνωριστεί πως ορισμένο υλικό, όσο ενδεχομένως «αληθινό» και αν θεωρείται, μπορεί να είναι απλά ακατάλληλο για δημόσια προβολή, ειδικά σε ένα τέτοιο πλαίσιο.
Η «λάθος» επιλογή, όπως την χαρακτήρισε, δεν είναι απλώς θέμα αισθητικής, αλλά βαθύτερων ηθικών και συναισθηματικών εκτιμήσεων. Η μνήμη των θυμάτων των Τεμπών οφείλει να προστατεύεται, και αυτό περιλαμβάνει και την προστασία των ζωντανών από την ανεξέλεγκτη ή ακατάλληλη έκθεση σε τραυματικές εικόνες. Η συζήτηση πλέον επικεντρώνεται στο πώς η δημοσιογραφία και οι φορείς πρέπει να προσεγγίζουν τέτοιες ευαίσθητες καταστάσεις, θέτοντας πάντα ως προτεραιότητα την αξιοπρέπεια και την ψυχική υγεία των ανθρώπων που επλήγησαν βαθιά από την τραγωδία.
