Τρία ολόκληρα χρόνια έχουν περάσει από εκείνη τη Μαύρη Τρίτη, την 28η Φεβρουαρίου του 2023, όταν ο ελληνικός σιδηρόδρομος άφησε πίσω του έναν τραγικό απολογισμό 57 νεκρών και αμέτρητων πληγών που δύσκολα θα κλείσουν. Στην επέτειο αυτή, η κοινή γνώμη στρέφεται ξανά με συγκίνηση προς τις οικογένειες των θυμάτων, και ειδικότερα προς τους επιζώντες, που κουβαλούν στις πλάτες τους όχι μόνο τις σωματικές τους πληγές, αλλά και τις ψυχικές ουλές ενός γεγονότος που συγκλόνισε το πανελλήνιο. Ο Γεράσιμος Ιάσονας, ο νεαρός άνδρας που κατάφερε να βγει ζωντανός από το πρώτο, κατεστραμμένο βαγόνι του Intercity, αποτελεί σύμβολο της ελπίδας, αλλά και του ανείπωτου πόνου που συνοδεύει τους λίγους που γλίτωσαν από τη μανία της σύγκρουσης. Η μητέρα του, μιλώντας στην κάμερα, έδωσε μια συγκλονιστική κατάθεση ψυχής, εκφράζοντας την αντίληψη πως ο χρόνος, παρά τις όποιες διακηρύξεις, δεν λειτουργεί ως παυσίπονο απέναντι σε ένα τόσο βαθύ τραύμα.
«Ο χρόνος δεν γιατρεύει», ψέλλισε με δάκρυα στα μάτια, αποτυπώνοντας την πραγματικότητα που βιώνει η ίδια και άλλες μητέρες θυμάτων. Ο πόνος, για εκείνη, είναι συνεχής, «εδώ, μέσα μου, μπροστά στα μάτια μου», μία ακατάπαυστη υπενθύμιση όσων χάθηκαν τόσο άδικα. Η φράση της, «ο κόσμος όλος δύο πράσινα μάτια», αποτελεί μια δυνατή μεταφορά για την απόλυτη εστίαση της θλίψης της στις χαμένες ζωές, στις νεανικές παρουσίες που χάθηκαν στα συντρίμμια, και στη μοναδική αντίληψη που έχει πλέον για την πραγματικότητα, εγκλωβισμένη σε ένα παρελθόν από το οποίο αδυνατεί να απεμπλακεί. Η ψυχολογική κατάσταση των συγγενών των θυμάτων και των επιζώντων παραμένει εξαιρετικά εύθραυστη. Η παντελής αίσθηση αδικίας, η ανάγκη για πλήρη διαλεύκανση της αλήθειας και η απονομή δικαιοσύνης, αποτελούν στοιχεία απαραίτητα για την όποια μορφή ψυχικής ανάτασης.
Η υπόθεση των Τεμπών έχει αναδειχθεί σε σύμβολο της ανεπάρκειας των υποδομών, αλλά κυρίως, της αδιαφορίας και της εγκληματικής απροσεξίας που οδήγησε σε αυτό το ανείπωτο δράμα. Η μαρτυρία της μητέρας του Γεράσιμου Ιάσονα υπογραμμίζει την ανάγκη να μην ξεχαστεί ποτέ το θηριώδες συμβάν, και να συνεχιστεί ο αγώνας για την απόδοση ευθυνών, ώστε να μην επαναληφθεί ποτέ ένα τέτοιο γεγονός. Η φράση «ο κόσμος όλος δύο πράσινα μάτια» δεν είναι απλώς μία ομολογία προσωπικού πόνου, αλλά αντανακλά την αίσθηση της απόλυτης απώλειας που νιώθουν οι άνθρωποι αυτοί. Κάθε θύμα, για την οικογένειά του, ήταν ολόκληρος ο κόσμος. Και όταν αυτός ο κόσμος χαθεί, η αντίληψη της πραγματικότητας θρυμματίζεται, αφήνοντας πίσω ένα κενό που ο χρόνος, όπως σωστά επισημαίνει η μητέρα, δεν μπορεί να γεμίσει.
Η προσπάθεια να κατανοήσουμε το μέγεθος της θλίψης τους, μας ωθεί να αναζητήσουμε απαντήσεις, να απαιτήσουμε διαφάνεια και να διασφαλίσουμε ότι το αίτημα για δικαιοσύνη θα παραμείνει ζωντανό. Η μνήμη των 57 ψυχών απαιτεί από όλους μας να σταθούμε δίπλα στους πληγέντες, και να μην επιτρέψουμε στην ιστορία να ξεχάσει. Οι τρεις επετειακοί κύκλοι που έχουν διανυθεί από την τραγωδία δεν έχουν φέρει την αναγκαία κάθαρση για πολλές οικογένειες. Η στάση της μητέρας του Γεράσιμου Ιάσονα, που βλέπει τον κόσμο μέσα από τα δικά της «δύο πράσινα μάτια», συμβολίζει την εμμονή με την απώλεια και την αδυναμία να αποσυνδεθεί από τη στιγμή του δράματος. Αυτή η αδιάκοπη σύνδεση με το τραύμα γίνεται ακόμα πιο επιτακτική όταν η διαδικασία απονομής ευθυνών μοιάζει να καθυστερεί ή να μην οδηγεί στην πλήρη δικαίωση.
Οι επιζώντες, όπως ο Γεράσιμος, κουβαλούν την σωματική και ψυχική κόπωση, ενώ οι οικογένειες των θυμάτων βιώνουν ένα διαρκές πένθος, αναζητώντας ένα τέλος στον πόνο τους, ένα τέλος που έρχεται μόνο με την ουσιαστική δικαιοσύνη και την αναγνώριση του χρέους προς τους νεκρούς. Η επετειακή συγκυρία των Τεμπών επιβάλλει την επανεστίαση στο ανθρώπινο κόστος της αμέλειας και του παραλόγου. Η ανείπωτη οδύνη που εκφράζει η μητέρα του Γεράσιμου Ιάσονα, συνδέεται άρρηκτα με την κραυγή της κοινωνίας για ασφάλεια και υπευθυνότητα. Το γεγονός ότι, παρά την πάροδο τριών ετών, η αίσθηση πως «ο χρόνος δεν γιατρεύει» παραμένει ισχυρή, υποδεικνύει ότι οι πληγές παραμένουν ανοιχτές. Η φράση «ο κόσμος όλος δύο πράσινα μάτια» εκφράζει την απόλυτη ταύτιση της μητέρας με το ηρωικό, αν και τραγικό, παιδί της, και την αδυναμία να δει κάτι πέρα από την απώλεια που βιώνει.
Η συνειδητοποίηση αυτή, μας υποχρεώνει να συνεχίσουμε τον αγώνα για την αποκάλυψη της αλήθειας και την απόδοση δικαιοσύνης, ώστε να μην επισκιαστεί η μνήμη των θυμάτων από την λήθη ή την ατιμωρησία.
