Στη συγκέντρωση συμπαράστασης που διοργανώθηκε στην καρδιά της Αθήνας, στην πλατεία Συντάγματος, για την ανάμνηση της τραγωδίας των Τεμπών, παρευρέθηκε η κυρία Μαρία Καρυστιανού, η οποία τυγχάνει να είναι και η πρόεδρος του Συλλόγου των Οικογενειών των Θυμάτων. Η παρουσία της σε αυτόν τον δημόσιο χώρο, όπου συγκεντρώθηκαν πολίτες για να εκφράσουν την οδύνη τους, την αλληλεγγύη τους και την απαίτηση για δικαιοσύνη, είχε ιδιαίτερη συμβολική σημασία. Η κυρία Καρυστιανού, αγκαλιασμένη από την οργή και την οδύνη, είχε την ευκαιρία να συνομιλήσει κατ’ ιδίαν με αρκετούς από τους παρευρισκόμενους, ακούγοντας τις ιστορίες τους και μοιραζόμενη την αίσθηση της αδικίας που βιώνουν οι οικογένειες των θυμάτων, μία αίσθηση που μοιράζονται χιλιάδες συμπολίτες. Αν και η παρουσία της αποτέλεσε ισχυρό μήνυμα, η κυρία Καρυστιανού δεν εκφώνησε δημόσια ομιλία κατά την διάρκεια της συγκέντρωσης.
Η επιλογή αυτή, αν και δεν μειώνει την βαρύτητα της παρουσίας της, υπογραμμίζει την προσωπική και ενίοτε σιωπηλή, αλλά ιδιαίτερα φορτισμένη, έκφραση της θλίψης και της αποφασιστικότητας που διακατέχει τις οικογένειες των θυμάτων. Η αλληλεπίδρασή της με τους πολίτες, οι σύντομες συζητήσεις και οι εκφράσεις συμπαράστασης που ανταλλάχθηκαν, ανέδειξαν την βαθιά ριζωμένη επιθυμία για απαντήσεις, για διαφάνεια και για την απόδοση ευθυνών, στοιχεία που θεωρούνται απαραίτητα για να κλείσει, έστω και μερικώς, το τραύμα που άφησε πίσω της η σιδηροδρομική τραγωδία. Η συγκέντρωση στην πλατεία Συντάγματος, μακριά από την πολιτική ρητορική και εστιάζοντας αποκλειστικά στην ακεραιότητα της μνήμης των θυμάτων και την αναζήτηση της αλήθειας, αποτέλεσε ένα συγκινητικό παζλ από ανθρώπους που ενώνονται υπό το βάρος της κοινής θλίψης. Η απουσία της κυρίας Καρυστιανού από το βήμα των ομιλητών, εξηγείται ενδεχομένως από την δυσκολία της να διαχειριστεί την δημόσια έκφραση της οδύνης σε ένα τέτοιο πλαίσιο, καθώς και από την επιθυμία της να διατηρήσει την εστίαση στον προσωπικό διάλογο και την ουσιαστική επαφή με τους ανθρώπους που συμμερίζονται τον ίδιο πόνο.
Η παρουσία της, ωστόσο, εναντίον σε ένα φόντο αδιάκοπων αιτημάτων για δικαιοσύνη, έστειλε ένα σαφές μήνυμα ότι ο αγώνας για την αλήθεια είναι μακρύς και απαιτεί διαρκή κινητοποίηση και συμπαράσταση. Η απλή, αλλά τόσο ουσιαστική, παρουσία της Μαρίας Καρυστιανού στο Σύνταγμα, χωρίς να διεκδικήσει την προβολή μέσω ομιλίας, φώτισε για άλλη μια φορά την αξιοπρέπεια και την αποφασιστικότητα των ανθρώπων που έχουν πληγεί βαρύτατα. Ήταν μια σιωπηλή διαμαρτυρία, μια έμπρακτη υπενθύμιση ότι η δικαιοσύνη και η διαφάνεια δεν είναι πολυτέλεια, αλλά αυτονόητη απαίτηση σε μια σύγχρονη κοινωνία. Η συνομιλία της με τους πολίτες, η ανταλλαγή βλέμματος και οι σφιχτές αγκαλιές, μίλησαν περισσότερο από κάθε λόγο. Η διαρκής της δέσμευση στον αγώνα των οικογενειών, δείχνει ότι οι πληγές δεν κλείνουν εύκολα και η ζήτηση για την πλήρη αλήθεια παραμένει αμείωτη, στέλνοντας ένα μήνυμα σε όλους τους εμπλεκόμενους φορείς πως η μνήμη των θυμάτων είναι ζωντανή και απαιτεί την δέουσα προσοχή και δράση.
